ไม้นี้
เฉินเฟิงส่ายหน้าก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมา “เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ไม่ต้องพูดถึงมันแล้ว”
เป็นการบอกเป็นนัยว่าบอกลาเรื่องในอดีตเสีย
เมื่อเห็นว่าเฉินเฟิงยกดื่มหมดแก้ว สีหน้าของหลี่สื้อผิงก็มีความซับซ้อนเล็กน้อย “ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร”
เฉินเฟิงส่ายหน้า ความจริงแล้วระหว่างเขาและหลี่สื้อผิงไม่ได้มีเรื่องบาดหมางใหญ่โตอะไรมากมาย วันนี้ได้มาเคลียร์เรื่องบาดหมางด้วยการยกแก้วคารวะก็ถือเป็นเรื่องดี
หลังจากได้รับการให้อภัยจากเฉินเฟิง หลี่สื้อผิงก็ดูสบายใจมากขึ้นไม่ได้ลุกลี้ลุกลนเมื่อก่อนหน้านี้
เขายกแก้วคารวะต่อเฉินเฟิงและหวางหงอี้ไม่หยุด
ภาพนี้ก็ตกอยู่ในสายตาของเพิ้งเย้นฟางทำให้เธอทานข้าวไม่ลง
เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่เธอเคยยกตำแหน่งลูกเขยคนสำคัญให้ ในวันนี้กลับดูด้อยค่าต่อหน้าคนบ้านนอกที่เธอดูถูก
เพิ้งเย้นฟางถอนหายใจและเตรียมเทเหล้าให้กับตัวเอง ทว่ามือเพิ่งจับแก้วเหล้าเธอกลับเกิดอาการเวียนศีรษะขึ้นมา
เพิ้งเย้นฟางสะบัดศีรษะไปมาพลางเอ่ย “หงอี้ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า……เวียนหัว?”
“เวียนหัวหรือ?”
หวางหงอี้มองเพิ้งเย้นฟางด้วยความแปลกใจ ในขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก หลี่สื้อผิงที่อยู่ด้านข้างก็หน้าคว่ำลงกับโต๊ะไปแล้ว
ตามมาติดๆด้วยหวางซือหยวนและเพิ้งเย้นฟางที่ตาเหลือกแล้วหมดสติอยู่ข้างโต๊ะ
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้หวางหงอี้ก็ตกตะลึง “เย้นฟาง ซือหยวน พวกเธอเป็นอะไร?!”
“เกรงว่าคงมีคนวางยาในอาหาร” สีหน
