อยู่
“งั้นจะแยกแยะร่างจริงได้ไงล่ะ?” หวู่เหวินเชี่ยนขมวดคิ้ว ถ้าไม่สามารถแยกร่างจริงได้ ก็ไม่มีทางจะเอาชนะอิ่งซาได้ จะมาคอยป้องกันทุกเงาร่างก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
หวังเฉียนที่เงียบขรึมมาตลอดขมวดคิ้ว คนต่อไปจะเป็นตาเขาแล้ว
ถึงตอนนั้นเขาคงต้องประลองกับชายหนุ่มร่างเล็ก ถ้าหาจุดอ่อนของอิ่งซาไม่ได้ เขาคงต้องเหนื่อยมากถึงจะเอาชนะชายหนุ่มร่างเล็กได้
“รังสีอำมหิต” เฉินเฟิงพูดเสียงขรึม “อยากจะแยกแยะร่างจริงของอิ่งซา ต้องลงมือจากรังสีอำมหิต”
“หมายความว่าไง?” หวู่เหวินเชี่ยนอึ้ง
“รังสีอำมหิต จะมีแค่คนเท่านั้นที่มี ร่างเงาไม่สามารถมีรังสีอำมหิตได้ อยากเอาชนะศิษย์นักบุญมีด ต้องหาต้นตอของรังสีอำมหิตซะก่อน” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
วันนั้นที่เขาเอาชนะนักฆ่าญี่ปุ่นได้ ก็อาศัยพลังหั้วจิ้งของเขา ต่อมาเขาเคยคิดถึงปัญหาหนึ่งว่า ถ้าเกิดเจอจอมยุทธ์ที่มีพลังเท่ากับเขาใช้อิ่งซา เขาจะรับมือยังไงดี?
คำตอบคือรังสีอำมหิต
มีเพียงคนเท่านั้นถึงจะสร้างรังสีอำมหิตได้ เงาร่างต่อให้ทำเหมือนจริงแค่ไหน มันก็เป็นแค่เงา
มันไม่สามารถสร้างรังสีอำมหิตแบบคนได้
ดังนั้นขอเพียงหาต้นตอของรังสีอำมหิตได้ ก็จะหาร่างจริงของอิ่งซาได้
“พูดแบบนี้ ถ้าเพียงศิษย์พี่หวังรับรู้ได้ถึงต้นตอของรังสีอำมหิต ก็จะสามารถเอาชนะชายหนุ่มร่างเล็กได้?” หวู่เหวินเชี่ยนพูดอย่างตื่นเต้น
“ประมาณนั้น” เฉินเฟิงยิ้ม ที่จริงด้วยฝีมือของหวังเฉียน ต่อให้ไม่รับรู้ถึงต้นต
