มากมายพากันส่ายหัวโดยพร้อมเพรียง หวาเซี่ยเข้าใจนักบุญมีดไม่มาก ดังนั้นลักษณะเฉพาะของวิชานักบุญมีด พวกเขาก็ไม่รู้ เหมือนเมื่อกี้ พวกเขายังไม่รู้เลยว่าหยางเสี่ยนหมิงแพ้ได้ยังไง
พวกเขารู้แต่ว่า จู่ก็มีเงาร่างสามร่างโผล่หน้าหยางเสี่ยนหมิงพร้อมกัน จากนั้นพอหยางเสี่ยนหมิงพยายามออกหมัดไปกันไว้ แขนข้างหนึ่งก็โดนตัดขาดเลย
“อิ่งซา”
ตอนนี้เอง เฉินเฟิงที่เงียบขรึมมานานก็พูดขึ้น
จะว่าไปเรื่องนี้เขาเองก็เผอเรอไปเหมือนกัน ที่จริงเขาควรจะบอกเตือนหยางเสี่ยนหมิงก่อนเรื่องจุดอ่อนของอิ่งซา หยางเสี่ยนหมิงก็คงไม่ถึงกับไม่มีแผนป้องกันอะไรเลย
“อิ่งซา?”
ทุกคนหันไปมองเฉินเฟิงด้วยสายตาตกตะลึง เฉินเฟิงรู้ได้ยังไง?
“ใช่ อิ่งซา”
“ผมเคยเจอมาก่อน”
เฉินเฟิงพูดลักษณะพิเศษของอิ่งซาออกมา แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เคยเจอนักฆ่าญี่ปุ่นมาก่อน
แต่ถึงกระนั้น หลังจากทุกคนฟังจบ ต่างมีสีหน้าแปลกพิกล ใครก็ไม่คาดคิดว่า เฉินเฟิงที่ดูไม่โดดเด่นที่สุดกลับเคยประมือกับศิษย์นักบุญมีดมาก่อน แล้วยังรอดมาได้ด้วย
“พูดแบบนี้ ร่างจริงของคนที่ใช้อิ่งซาไม่อยู่ในสามเงาร่างนั่นเลย?” หวู่เหวินเชี่ยนพูดขึ้น
เฉินเฟิงส่ายหัว: “ไม่แน่ ผมคิดว่าอิ่งซาที่แท้จริง ร่างจริงน่าจะเปลี่ยนไปได้เสมอ บางทีอยู่ในสามเงาร่างนั่น หรืออาจจะอยู่ที่อื่นไปเลย”
อิ่งซาเป็นวิชาเฉพาะที่นักบุญมีดคิดค้นขึ้น วิชานี้ไม่มีทางเหมือนตอนนี้ที่ดูง่ายแบบนี้ มันต้องมีลักษณะเฉพาะของมัน
