งคู่ก็จบด้วยการเสมอ
ไม่ต่างจากที่เฉินเฟิงคิด สิบห้านาทีต่อมา อู่หลงกับอิงจิ่งฟูไม่มีใครแตะตัวใครได้เลย
แต่ว่าระหว่างสิบห้านาทีที่วิ่งไล่จับกัน ก็ทำให้ทั้งคู่ใช้พลังและแรงกายไปจนไม่เหลือ
สีหน้าทั้งคู่ซีดขาด ขายังเริ่มสั่น
“จะสู้ต่ออีกไหม?”
กรรมการวัยกลางคนถามอย่างหน่ายใจ ถ้าทั้งคู่จะสู้ต่อไป ต่อให้แข่งทั้งวันก็สู้ไม่รู้ผลแพ้ชนะหรอก
“ไม่สู้แล้ว เสมอละกัน”
ตอนนี้เองเปียนตู้ไท่อีที่นั่งโซนวีไอพีเอ่ยปากขึ้น
“ถือว่าเสมอละกัน” ท่านอาวุโสท่านหนึ่งก็สนับสนุน
เสมอเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดต่อสมาคมการค้าจงไห่แล้วล่ะ
ตามหลังการเอ่ยปากของคนใหญ่คนโตสองคน ถึงอู่หลงกับอิงจิ่งฟูจะไม่อยากยอมแพ้ แต่ก็ต้องลงจากเวทีอย่างว่าง่าย
“นายเดาถูกอีกแล้ว!”
หวู่เหวินเชี่ยนมองเฉินเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา เสมอกันจริงๆ!
