ดแล้วว่า ทำไมจายเถิงจวั่นจู้ถึงเปล่งรังสีอำมหิตออกมาดื้อๆ
ตอนนี้เขาคิดได้อย่างเดียว ก็คือ รักษาชีวิต!
จางเทียนเซอรวบรวมพลังในตัวอย่างบ้าคลั่ง และยกกระบี่ยาวกั้นกลางหน้าอก หมายใจจะสกัดกั้นรังสีอำมหิตของจายเถิงจวั่นจู้
“แกร๊ง”
มีดสั้นกระทบเข้าที่กระบี่
ประหนึ่งลูกบอลไฟกระทบเข้ากับหิมะเย็น ไม่ถึงครึ่งวินาที กระบี่ยาวที่สร้างโดยหินอุกกาบาตรนอกโลกในมือของจางเทียนเซอละลายฉับพลัน!
และแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!
วินาทีต่อมา มีดสั้นแทงเข้าที่หน้าอกของจางเทียนเซอ
แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของจายเถิงจวั่นจู้กลับดูแข็งค้างพิกล เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงมีดสั้นแทงเข้าเนื้อ มีดสั้นเขาเหมือนโดนอะไรกันไว้
“อ๊า!”
ตอนนี้เองจางเทียนเซอแผดเสียงร้องด้วยความโกรธออกมา
อาศัยจังหวะที่จายเถิงจวั่นจู้กำลังอึ้ง สองหมัดเหล็กของจางเทียนเซอพุ่งเข้าใส่ด้านหน้าของจายเถิงจวั่นจู้
“ปี้ง”
จายเถิงจวั่นจู้โดนชกกระเด็นออกไป
แต่จางเทียนเซอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก เขากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ไม่มีแม้แต่แรงจะยืนให้มั่นคง
แต่ที่หนักหนากว่าบาดแผลร่างกาย คือความกลัวในใจของจางเทียนเซอ
ขาดอีกนิดเดียว!
อีกแค่นิดเดียว!
ขาดอีกแค่นิดเดียว เขาจะโดนจายเถิงจวั่นจู้แทงตาย!
ถ้าไม่ใช่เพราะจังหวะสุดท้าย มีดสั้นของจายเถิงจวั่นจู้แทงเข้าที่เกราะอ่อนหลงหู่ เขาในตอนนี้กลายเป็นศพไปแล้ว!
“แกใส่เกราะอ่อน!”
จายเถิงจวั่นจู้ที่โดนจางเทียนเซอชกกระเด็นออกไปก็กระอักเลือดอ
