่นจู้แสยะยิ้มอย่างดูถูก ในเวลานี้ เขาอดทนไม่ไหวจนอยากให้ท่านเต๋าชิงเย้นเริ่มลงมือกับเขา
“อายุยังน้อง จิตใจต้องการฆ่าคนรุนแรงเช่นนี้ แกไม่กลัวว่าการถูกประณามหรือไง?”
ถึงแม้ว่าในใจจะโมโหจนหมดความอดทนแล้ว แต่ท่านเต๋าชิงเย้นก็ไม่ได้โมโหจนไร้ซึ่งเหตุผล เขาเข้าใจอย่างชัดเจนว่า จายเถิงจวั่นจู้ต้องการยั่วโมโหเขา เพื่อให้เขาลงมือต่อหน้าทุกคน
ถ้าเขาลงมือจริงๆ งั้นก็เป็นการทำผิดกฎการเดิมพัน ทางหั้วจิ้งทั้งสามคนของญี่ปุ่นก็คงนั่งไม่ติด
พวกเขาก็คงฆ่าตนเองให้ตายไปตรงนี้ทันที!
นี่มันเป็นแผนการอย่างเห็นได้ชัด!
“ประณาม?” จายเถิงจวั่นจู้ส่งเสียงงึมงำในลำคออย่างดูถูก พร้อมทั้งพูดต่อ “นั่นมันเป็นคนไร้ค่าของหวาเซี่ย พวกเราคนญี่ปุ่น ไม่เชื่อคำว่าการถูกประณามมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เราแค่เชื่อความสามารถของตนเองเท่านั้น”
“แก..”
“ลงมาเถอะ ชิงเย้น!” ท่านเต๋าชิงเย้นยังอยากพูดต่ออีกสักประโยค เวลานั้น ก็มีเสียงสุขุมของก่วนหนานเทียนดังขึ้น น้ำเสียงนำพาความเข้มงวดอย่างหนักหน่วงมาด้วย
“ครับ ท่านอาจารย์อาก่วน”
ท่านเต๋าชิงเย้นสูดลมหายใจเข้า พร้อมทั้งพาเห้อซงลงจากเวทีแล้วไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“การประลองฝีมือในครั้งที่สอง เห้อซง แพ้! จายเถิงจวั่นจู้ ชนะ!”
กรรมการตัดสินการแข่งขันวัยกลางคนเป็นคนประกาศผลอย่างไร้อารมณ์อีกครั้ง
“การประลองฝีมือในวันนี้ สิ้นสุดการแข่งขัน พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เริ่มการแข่งขันคู่ที่สาม”
เห้อซงถูกอุ้มล
