ถิงจวั่นจู้ก็แทงออกไปอย่างได้อย่างตามใจปรารถนา
แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือการคาดหมายของทุกคนก็คือ มีดทั้งสองเล่มไม่ได้แทงไปที่ลำคอของเห้อซง แต่เฉียดไปบนผิวหนังของเห้อซง จนมันทะลุเข้าไปอยู่ในท่อนเหล็กที่อยู่บนเวที
ทุกคนต่างตะลึง หรือว่าจายเถิงจวั่นจู้ยอมอ่อนข้อให้?
ทว่าสีหน้าของเขา ไม่ใช่นี่
ในเวลานั้น จายเถิงจวั่นจู้สีหน้าตกตะลึง ทำไม? ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ?
เขามั่นใจ100เปอร์เซ็นต์ว่า เขาไม่ได้ออมมือให้เลยสักนิด
มีดสั้นของเขาเมื่อครู่ พุ่งเป้าไปที่คอหอยของเห้อซง
แล้วทำไม มีดสั้นถึงได้เปลี่ยนทิศทางตำแหน่งไปได้?
จายเถิงจวั่นจู้ครุ่นคิดจนไม่สามารถเข้าใจได้
วินาทีต่อมา นัยน์ตาของเขาก็ฉายแววความโหดร้ายออกมา จากนั้นก็เตรียมชูมือเพื่อแทงลงอีกครั้ง
ในเวลานั้น เห้อซงก็ได้สติกลับคืนมาแล้ว
“ฉันยอมแพ้!”
ไม่ต้องลังเลอีกต่อไป เห้อซงรีบตะโกนออกมาเสียงดังลั่น
มีดสั้นของจายเถิงจวั่นจู้ค้างเติ่งอยู่บนอากาศ
“ถือว่าแกฉลาด!”
จายเถิงจวั่นจู้ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ ถึงแม้ว่าจะไม่ถูกใจก็ตาม แต่ว่าเห้อซงก็ยอมแพ้ไปแล้ว เขาก็ไม่สามารถแสดงความต้องการที่จะฆ่าเห้อซงต่อหน้าคนเยอะแยะได้ขนาดนี้
“สัตว์นรก!”
ทันใดนั้น ท่านเต๋าชิงเย้นก็ขึ้นไปบนเวทีด้วยความโกรธเกรี้ยว
ถึงแม้ว่าพลังภายในของท่านเต๋าชิงเย้นจะอยู่ในหั้วจิ้งชั้นแรก แต่ว่าจายเถิงจวั่นจู้ก็ไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด
“ทำไม? ท่านมาหาเรื่องผมเหรอ?” มุมปากจายเถิงจวั
