องวงจรปิดอย่างนั้นหรือ?!
นี่เธอถูกฉู่ชีงฉือหลอกหรือ?!
หลิ่วซวนเบิกตาโพลง โมโหจนแทบกระอักเลือด
คนรอบข้างถึงกับอ้าปากค้าง ตกใจจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว
หลิ่วซวนและคนรอบข้างจะมีปฏิกิริยายังไงฉู่ชีงฉือไม่สนใจเลยสักนิด
วินาทีนี้ฉู่ชีงฉือเดินยิ้มจนมาหยุดอยู่ที่หน้าของเฉินเฟิง “พี่เฉินทำไมถึงลงมาที่นี่?”
“ฉันมาตามหาคน” เฉินเฟิงตอบกลับยิ้มๆ
“ตามหาคนอย่างนั้นหรือ?” มีความสงสัยพาดผ่านแววตาของฉู่ชีงฉือแวบหนึ่ง “ให้ฉันช่วยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ฉันอาจจะตาฝาดไปเอง เธอกลับขึ้นไปก่อนเถอะ” เฉินเฟิงส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่าย
ความคิดที่จะตามหาคนเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของเขาเท่านั้น
จะตามหาเจอหรือไม่ ความจริงแล้วไม่สำคัญเลยสักนิด
“ค่ะ อย่างนั้นฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อน” ฉู่ชีงฉือพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทว่าเดินไปได้ครึ่งทางเธอก็หันกลับมาอีกครั้งพร้อมกับยิ้มหวานพลางเอ่ย “พี่เฉินก็รีบพักผ่อนนะคะ”
เฉินเฟิงอึ้งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ครับ”
มองตามจนฉู่ชีงฉือเดินลับสายตาไป หลิ่วซวนจึงโล่งอกขึ้นมาบ้าง เพียงแต่สายตาที่มองไปยังเฉินเฟิงมีความเกลียดแค้นเพิ่มขึ้นมา
หากเฉินเฟิงไม่ปฏิเสธเธอตั้งแต่แรก เธอคงไม่ต้องเสียหน้าขนาดนี้
ต้องโทษเฉินเฟิงคนเดียว!
หลิ่วซวนมองเฉินเฟิงด้วยแววตาอันเกลียดชัง เธอจำหน้าของเฉินเฟิงจนขึ้นใจจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
สายตาที่เต็มไปด้วยความเ
