กลียดชังของหลิ่วซวน เฉินเฟิงไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
กวาดสายตามองคนบนดาดฟ้าอีกรอบ เมื่อมั่นใจว่าไม่พบแผ่นหลังที่คุ้นเคย เฉินเฟิงก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นบนสุด
ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักห้องหนึ่งของชั้นสาม มีเงามืดของคนสองคนนั่งอยู่ตรงข้ามกัน
แสงสว่างในห้องพักค่อนข้างน้อย ทำให้เห็นหน้าตาของทั้งสองคนไม่ชัด เห็นรางๆเพียงแค่ว่าเป็นชายวัยกลางคนสองคน
หลังจากความเงียบอันเนิ่นนาน ชายคนที่อยู่ด้านซ้ายก็เอ่ยปากขึ้นด้วยเสียงติดแหบ “แกมั่นใจใช่ไหมว่าเป็นมัน?”
“มั่นใจ ท่านตู้เปียนให้คนไปตรวจสอบที่ยันเจียงแล้ว มันคือลูกชายของตระกูลเฉินจริงๆ ลูกศิษย์ของนักบุญมืดก็ตายเพราะฝีมือมัน” ชายกลางคนที่อยู่ด้านขวาตอบกลับเสียงทุ้ม “ตอนนี้มันอยู่ในลำดับขั้นไหน?” ชายเสียงแหบเอ่ยถามอีกครั้ง
“เป็นไปได้มากว่าอยู่ในขั้นอ้านจิ้งชั้นสุด”
“อ้านจิ้งชั้นสุดอย่างนั้นหรือ?!” ชายเสียงแหบสูดหายใจเข้าครั้งหนึ่ง
“ใช่” ชายกลางคนทางขวาพยักหน้ารับก่อนเอ่ย “ในการต่อสู้ครั้งนี้มันเป็นตัวแทนของตระกูลฉู่”
“ท่านตู้เปียนว่าอย่างไรบ้าง?” ชายเสียงแหบถอนหายใจครั้งหนึ่ง
“หาโอกาสฆ่ามันซะ!”
“ฆ่ามันอย่างนั้นหรือ? ฆ่ายังไง? แม้แต่ลูกศิษย์ของนักบุญมืดยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน……” ชายเสียงแหบขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้น
“วิธีการฆ่าคนมีตั้งหลายแบบ ไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง”
“แกหมายความว่า……”
“ไปคิดเอง แกมีโอกาสเข้าใกล้มันนี่” ชายวัยกลางคนเหลือบมองชายเ
