บทที่ 80 ถิงโยว
เมื่อมองดูเทวรูปขี้ผึ้งสีแดงที่มีชีวิตชีวาลวี่หยางก็ยิ่งมีความสนใจมากขึ้น ชาติภพก่อนเขาใช้เวลาศึกษาดวงวิญญาณของเจินเหรินระดับวางรากฐานนานถึงสิบปีเต็ม
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงมองออก
“ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสผู้ใดอยู่เบื้องหน้า?”
ลวี่หยางยกมือประสานคารวะ สายตาจ้องตรงไปยังเทวรูป ในสายตาของเขา เทวรูปที่สลักขึ้นด้วยขี้ผึ้งแดงนั้นชัดเจนว่ามีเศษเสี้ยววิญญาณของผู้บรรลุวางรากฐานแฝงเร้นอยู่!
อย่างไรก็ดี เทวรูปกลับไม่ตอบสนอง ยังคงเอ่ยวาจาเฉกเช่นเดิมว่า “ล่วงละเมิดสายธารแห่งมรรคผลของนิกายข้า โทษตายก็ยังชดใช้ไม่หมด!”
สิ้นเสียง เทวรูปก็ก้าวหนึ่ง ก้าวเดียวทลายระยะห่าง มวลอำนาจพุ่งตรงเข้าประชิด ห้านิ้วกำหมัดฟาดตรงลงมา!
ลวี่หยางเห็นดังนั้นกลับไม่หลบไม่เลี่ยง ซัดหมัดโต้กลับไปเช่นกัน
เมื่อเห็นภาพนั้น ชายชุดคลุมดำก็พลันปีติยินดีอยู่ในใจ
เทวรูปบรรพชนนี้มิใช่สิ่งของธรรมดา แต่เป็นของล้ำค่าที่มีเพียงผู้ดำรงฐานะสูงในสำนักถิงโยวเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ครอบครอง ใช้เป็นของคุ้มกายพิทักษ์มรรคผล
ยามปกติหากพกติดกาย ก็สามารถชะลอความเร็วในการถูกพวกอสูรวิญญาณกลืนกินได้อย่างมาก เมื่อถึงคราวจำเป็นยังสามารถเชิญบรรพชนแห่งนิกายให้ปรากฏ เพื่อข่มขวัญศัตรูได้อีกด้วย ถึงแม้จะเป็นเพียงร่างขี้ผึ้งแดง แต่หมัดหนึ่งฟาดลงก็เพียงพอจะผ่าขุนเขาแยกศิลา หาใช่ร่างกายมนุษย์ธรรมดาที่จะต้านทานได้
ดังนั้นในสายตาของเขาลวี่หยางในยามน
