ี้คือการหาที่ตายโดยแท้
ตูม!
วินาทีถัดมา เพียงได้ยินเสียงระเบิดกึกก้องระหว่างลวี่หยางกับเทวรูป คลื่นพลังสั่นสะเทือนกราดเกรี้ยวไปทั่วทุกทิศ จากนั้นร่างกายของลวี่หยางก็พลันแตกสลายลงทันที
ซ่าาา!
เมฆลอยขึ้นลง พลังแตกสลายกลับรวมตัว ควันขาวพลุ่งเดือดพล่าน ตัดขาดจากเทวรูปในพริบตา แล้วรวบรวมกลายเป็นร่างลวี่หยางขึ้นมาอีกครั้ง
“นี่มันอะไรกัน!?”
ชายชุดคลุมดำถึงกับเบิกตาค้าง ถูกวิชาแปรสลายรวมตัวของลวี่หยางทำให้ตกตะลึงจนจิตใจสั่นสะท้าน มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวั่นเกรง
อีกฟากหนึ่ง ลวี่หยางหน้ากลับเต็มด้วยความชื่นชม
“เทวรูปช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
ท่ามกลางเสียงชื่นชม เขาก็ลอบยืนยันในใจทันที ว่าสิ่งที่เรียกว่าสำนักถิงโยวนี้ สิบมีแปดส่วนต้องเป็นฝีมือที่เหลือรอดมาจากการเวียนว่ายของผู้บำเพ็ญเพียรชั้นวางรากฐานแห่งวิถีอสูรวิญญาณ!
“ข้ารู้อยู่แล้ว ร่างแมลงร้อยตีนยังไม่ทันตายก็ยังดิ้นได้วิถีอสูรวิญญาณยังมิได้ถูกกวาดล้างสิ้นเชิง เช่นนั้นก็ต้องเหลือกลวิธีอันลึกลับไว้บ้างแน่นอน…แม้ผลลัพธ์ที่ข้าได้เห็นในชาติก่อน มันคงล้มเหลวไปแล้วถึงแปดเก้าในสิบส่วน แต่สำหรับข้า ต่อให้เหลือเพียงเศษเถ้า มันก็ยังเป็นมหาภูผาที่น่าคว้าถือ…”
ระหว่างที่ลวี่หยางครุ่นคิด เทวรูปนั้นกลับพุ่งเข้ามาโจมตีอีกครั้ง
หมัดหนึ่งกระแทกออก ลวี่หยางก็ตอบสนองด้วยหมัดหนึ่ง แต่ก็ยังถูกบีบให้ถอยร่นทีละก้าว สุดท้ายได้แต่แยกร่างสลาย ก่อนจะกลับมารวม
