บทที่ 502 จางเทียนเซอจากภูเขาหลงหู่
ชายหน้าตาคมคายคนนี้คือฉู่ยี่เฟยนั่นเอง
ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังฉู่ยี่เฟยคือจอมยุทธ์เยาวชนที่ตระกูลฉู่ว่าจ้างมาเพื่อการต่อสู้ครั้งนี้โดยเฉพาะและบอดี้การ์ดของตระกูลฉู่
“พี่ฉู่ เฉินเฟิงคนที่พี่เคยพูดถึงเป็นลูกศิษย์ของสำนึกไหนหรือ? ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินชื่อของเขามาก่อน?”
เดินมาได้ครึ่งทาง เยาวชนเสื้อคลุมเต่าที่เดินตามหลังฉู่ยี่เฟยก็เอ่ยปากถามขึ้นมา
ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเยาวชนเสื้อคลุมเต่าคนนี้จะถามคำถามนี้ฉู่ยี่เฟยจึงเอ่ยแกมหัวเราะ “เฉินเฟิงไม่ได้เป็นลูกศิษย์สำนักไหนหรอก เขาเป็นจอมยุทธ์ฝึกเอง”
“จอมยุทธ์ฝึกเองหรือ?”
เมื่อได้ยินคำตอบจากฉู่ยี่เฟย เยาวชนเสื้อคลุมเต่าและเยาวชนที่ยืนด้านข้างอีกสองคนต่างก็ขมวดคิ้ว
นี่ตระกูลฉู่ยอมให้จอมยุทธ์ฝึกเองมาร่วมการต่อสู้กับพวกเขาอย่างนั้นหรือ?
“พี่ฉู่ จอมยุทธ์ฝึกเองส่วนใหญ่ไม่เคยได้รับการสืบทอดวิทยายุทธ์อย่างถูกต้องตามหลักเกณฑ์ ในขั้นเดียวกันความสามารถของพวกเขาด้อยกว่าจอมยุทธ์ของอาณาสำนักอยู่มาก……”
ในขณะที่เยาวชนเสื้อคลุมเต่ากำลังเอ่ยก็มีเสียงใสเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู “พี่ชาย ทำไมพี่เพิ่งมาเนี่ย?”
เสียงบ่นใสๆแฝงไปด้วยความออดอ้อนที่ดังขึ้นดึงดูดสายตาของเยาวชนเสื้อคลุมเต่าให้หันไปมองในทันที
กลิ่นหอมๆลอยตามลมมาก่อน จากนั้นใบหน้างดงามไร้การแต่งแต้มทว่าสวยงามราวกับภาพวาดก็ปรากฏแก่สายตาของเยาวชนเสื้อคลุมเต่า
เยาวชนเสื้อคลุมเต่
