บทที่ 501 เรือสำราญ
สิบนาทีต่อมา เฉินจื๋อเหวินและเจ้าสามหวงก็รีบมา
“ผ่านแล้วหรือ?”เฉินเฟิงมองเฉินจื๋อเหวินด้วยความตกตะลึง เมื่อเทียบกับครึ่งเดือนที่แล้วตอนนี้พลังของเฉินจื๋อเหวินแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ผ่านแล้วครับอาจารย์อาเฉิน ตอนนี้ถึงอ้านจิ้งชั้นสุดแล้ว”เฉินจื๋อเหวินเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เขาหยุดอยู่ที่อ้านจิ้งชั้นกลางนานถึงแปดปี ในที่สุดตอนนี้เขาก็ก้าวผ่านอุปสรรคนั้นมาได้
“ไม่เลว”
เฉินเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ความสามารถของเฉินจื๋อเหวินยังคงแข็งแกร่งมาก ช่วงแรกในสมัยวงแรกกลุ่มแก๊งมาเลเซียเพิ่งก่อกำเนิด สถานการณ์ยังคงวุ่นวายอยู่นั้นเฉินจื๋อเหวินต้องรบราฆ่าฟันกับผู้คนอยู่แทบทุกวัน คนที่ต้องเอาชีวิตมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างเขา สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือประสบการณ์ในการต่อสู้จริง
ในวันนี้เขาผ่านมาจนถึงอ้านจิ้งชั้นสุดแล้ว ถึงแม้จะเพิ่งเริ่มต้นแต่ฝีมือของเขาก็ไม่แพ้ผู้อาวุโสขั้นอ้านจิ้งชั้นสุดอย่างแน่นอน
“ในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ฝากแกดูแลเมิ่งเหยาด้วยก็แล้วกัน”เฉินเฟิงเอ่ยขึ้น อ้านจิ้งชั้นสุดเพียงพอที่จะปกป้องเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว จอมยุทธ์ในขั้นนี้สามารถใช้วิทยายุทธ์อันแข็งแกร่งจัดการกับกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยได้ไม่ยาก ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นรับกระสุนด้วยมือเปล่าแต่ก็ไม่ได้แย่ไปกว่านี้เท่าไหร่
“อาจารย์อาเฉินวางใจเถอะ ผมจะปกป้องอาจารย์แม่เอง หากมีคนจะทำร้ายอาจารย์แม่นอกเสียจากว่าจะข้ามศพผมไปก่อน ”เฉิน
