ของอาณาสำนักส่วนใหญ่คงหมกมุ่นอยู่กับการฝึกวิชาเพียงอย่างเดียว ทว่าจางเทียนเซอกลับทำให้เธอเห็นด้านปกติของจอมยุทธ์
หลายนาทีต่อมา คนกลุ่มหนึ่งก็ขึ้นมาถึงดาดฟ้าชั้นบนสุด
เฉินเฟิงและเจ้าสามหวงกำลังสนทนากันอยู่บริเวณหัวเรือ
ขณะนั้นเอง เสียงดังกังวานของฉู่ยี่เฟยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “เฉินเฟิง!”
“พี่ฉู่”
เฉินเฟิงจึงหันมายิ้มรับ
“เฉินเฟิง ขอโทษด้วยที่ปล่อยให้รอนาน” ฉู่ยี่เฟยก้าวเดินเร็วๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าของเฉินเฟิง ทว่าจางเทียนเซอและเยาวชนเสื้อคลุมเต่าอีกสองคนกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัว พวกเขายังคงยืนอยู่ที่เดิมพลางใช้สายตาประเมินเฉินเฟิงไปด้วย
“พี่ฉู่เกรงใจเกินไปแล้ว ผมเองก็เพิ่งมาถึงไม่นาน” เฉินเฟิงยิ้มให้กับฉู่ยี่เฟยก่อนจะหันไปมองทางจางเทียนเซอและพรรคพวก “คนเหล่านั้นคือ……?”
“พวกเขาหรือ……พวกเขาคือผู้เชี่ยวชาญที่ตระกูลฉู่ของเราเชิญมา วันพรุ่งนี้พวกเขาจะขึ้นเวทีเข้าร่วมการต่อสู้พร้อมกับแก”
“ท่านนี้คือหูฉี่ซิงศิษย์เอกของหวีฉางชิวเจ้าสำนักสิงอี้”
“ท่านนี้คือหยางเสี่ยนหมิงศิษย์รองของหยางเชียนซานเจ้าสำนักปากว้า”
“ท่านนี้คือ……”
เมื่อวนมาถึงจางเทียนเซอ ไม่ต้องรอให้ฉู่ยี่เฟยเอ่ยปาก จางเทียนเซอก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยปากแนะนำตัวเอง “จางเทียนเซอจากภูเขาหลงหู่”
“อาจารย์……จางเสี่ยนจวน”
เมื่อเอ่ยถึงจางเสี่ยนจวน สีหน้าของจางเทียนเซอก็ดูภาคภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าเฉินเฟิงเมื่อได้ยินชื่อนี้กลับอึ้งไป
