บทที่ 494 ของหวาน
พวกเพื่อนขยะของฉินหมิงต่างพากันกรูเข้ามา ตัวหัวหน้าคือชายหนุ่มเจาะหูที่เมื่อกี้พูดจาไม่ดีนั่น
เฉินเฟิงยิ้มเย็น ยกเท้าเตะออกไป
“ปึ้ก”
แรงใหญ่ของเท้าเล่นเอาชายหนุ่มเจาะหูกระเด็นลอยไปสี่ห้าเมตร
แม้แต่เพื่อนเขาอีกสามคนก็โดนหางเลขไปชนกับโต๊ะอาหาร แก้วไวน์สิบกว่าใบหล่นแตกพื้นเกรียวกราว
เละตุ้มเป๊ะ
แขกทั้งหมดในห้องอาหารตะลึงเป็นไก่ตาแตก
ใครก็ไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะลงมือเอาดื้อๆเลย
นั่นฉินหมิงนะ คุณชายตระกูลฉินซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของจงไห่
เฉินเฟิงไม่พูดพล่ามทำเพลงลงมือเอาดื้อๆเลย?
เขาไม่กลัวตายหรือไง?
และนอกจากฉินหมิงแล้ว ชายหนุ่มเจาะหูกับชายหญิงอีกหลายคนนั่นก็เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกคนรวยกันทั้งนั้น ดูแค่เสื้อผ้าพวกเขา อย่างน้อยต้องมีหลายแสนอัพล่ะ
คนแบบนี้เฉินเฟิงกล้าลงมือได้ยังไง?
“ไอ้เลว ฉันจะฆ่าแก!”
ฉินหมิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เขาตะคอกดังด้วยความโกรธ ตอนนี้เขาไม่เหลือสติแล้ว เขาคิดแค่อย่างเดียวคือ ฆ่าเฉินเฟิงที่ยืนตรงหน้า!
ฉินหมิงยกขวดเหล้าขึ้นพุ่งเข้าหาเฉินเฟิง
เฉินเฟิงสีหน้าเรียบเฉย ยกเท้าเตะออกไป!
เขาร้องโหยหวนอย่างเจ็บปาด และลอยกระเด็นออกไป!
“คุณชายฉิน!”
พอเห็นฉากนี้แล้ว ชายหญิงหลายคนเบิกตาโพลง
จบกัน!
จบกันแล้วงานนี้!
ฉินหมิงโดนทำร้ายจนเป็นแบบนี้ ไม่เพียงเฉินเฟิงต้องตาย พวกเขาเองก็ต้องโดนหางเลขไปด้วย!
“ไอ้บ้าเอ๊ย แกรู้ไหมว่าแกทำร้ายใครน่ะหะ?! แกอยากตายหรือไง
