บทที่ 490 การแสดงออกของหลินหลันที่เปลี่ยนไป (2)
“ตกลง ฉันจะไปกินข้าวกับเมิ่งเหยา พวกคุณมีธุระก็โทรหาฉันได้ทันที” เฉินเฟิงพยักหน้าให้ เมื่อเห็นท่าทีของเสี้ยเว่ยกั๋ว คงมีเรื่องต้องการถามหลินหลันแน่นอน การที่เขาอยู่ที่นี่ มันทำให้เสี้ยเว่ยกั๋วไม่สะดวก เหตุการณ์เป็นแบบนี้ เขาก็ทำตัวรู้เรื่องหน่อย จากนั้นก็เดินออกไป
“อืม พวกแกไปเถอะ ระวังตัวด้วย” หลินหลันพูดกำชับ
เมื่อพูดจบ เฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยาก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วย
“หลันหลัน นี่มัน….เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เมื่อทั้งสองคนเพิ่งเดินออกจากห้อง เสี้ยเว่ยกั๋วก็ถามหลินหลันทันที
“อะไรเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หลินหลันทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก ความจริงแล้วเธอย่อมรู้ว่าเสี้ยเว่ยกั๋วต้องการถามอะไร เพราะฉะนั้นการถามแบบนี้ ก็แค่อยากกระตุกต่อมความอยากรู้ให้เสี้ยเว่ยกั๋วเท่านั้นเอง
“การแสดงออกของคุณกับเสี่ยวเฟิง เมื่อก่อนคุณ ไม่ใช่รังเกียจเสี่ยวเฟิงหรอกเหรอ?” เสี้ยเว่ยกั๋วถาม
หลินหลันยิ้มให้เล็กน้อย “เว่ยกั๋ว คนเราย่อมเปลี่ยนกันได้ เมื่อก่อนคือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ตอนนี้ เมื่อก่อนฉันรังเกียจเฉินเฟิง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้ฉันต้องรังเกียจเฉินเฟิงด้วยนี่”
“หึ หลันหลัน คำพูดโกหกของคุณเอาไปพูดกับคนอื่นได้ แต่เอาคำโกหกมาหลอกฉัน มันเป็นไปไม่ได้ คุณพูดตรงๆ เลย คุณไปรู้เรื่องอะไรมา?” เสี้ยเว่ยกั๋วพูดฮึมฮัมในลำคอ ไม่มีใครเข้าใจหลินหลันมากกว่าเขาอยู่แ