บทที่ 489 การแสดงออกของหลินหลันที่เปลี่ยนไป
วินาทีแรก วินาทีที่สอง สามวินาที…
เจ็ดวินาที แปดวินาที เก้าวินาที….
ไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ!
นอกจากจางจื้อเหวกับหลี่หงที่อยู่ฝั่งนั้น แล้วก็ไม่มีใครยืนอยู่อีกเลย!
ทุกคนต่างลงไปกองกับพื้นเป็นแถว!
เสียง “ผลัก”
หลี่หงตกใจตนก้นลงไปกองอยู่กับพื้น
จางจื้อเหวก็ขาอ่อน ปากแห้งผาก
นักสู้ยี่สิบกว่าคน ไม่ถึงสิบวินาที ก็ล้มระเนระนาดไปหมด ไอ้หมอนี่มันเป็นคนหรือว่าผีกันแน่?
จางจื้อเหวกับหลี่หงตกใจจนเสียสติ คนมามุงดูและคนที่เดินผ่านไปมา ต่างอ้าปากค้างกันไปทั่ว
“เขาไม่ใช่…ข่าวที่ลือว่านักสู้ผู้ยอดฝีมือใช่ไหม?”
“มีความเป็นไปได้ ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีก็จัดการคนวัยกลางคนตั้งยี่สิบกว่าคน ขนาดสายลับพิเศษยังทำไม่ได้เลย”
ตอนนี้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างถกเถียงกันเรื่องเฉินเฟิง ทว่าเฉินเฟิงเดินมาที่ด้านหน้าของจางจื้อเหว
“แก…แกจะทำอะไร?”
จางจื้อเหวตกใจจนพูดติดๆ ขัดๆ จิตใต้สำนึกบอกให้ถอยหลัง ทว่าเขายังไม่ทันก้าวเท้าถอยหลังเลย ด้านหน้าก็มืดสนิทแล้ว
“เพี๊ยะ”
เสียงตบที่ดังฟังชัด จางจื้อเหวเหมือนกับว่าว ลอยละล่องออกไป
คนยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็กระอักเลือดพร้อมทั้งฟันเจ็ดถึงแปดซี่หลุดออกมา
เฉินเฟิงสีหน้าเย็นเฉียบ คนอย่างจางจื้อเหว ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องหลักการอะไร เพราะว่าถ้าคุณพูดกับเขาเรื่องหลักการ พวกเขาก็จัดลงมือกับคุณทันที
พอหมัดของคุณมันเก่งกล้ากว่าของพวกเขา พวกเขาถึงย
