อมพูดเรื่องหลักการกับคุณ
ทว่าเฉินเฟิง ไม่ใช่เป็นคนที่พูดอะไรง่ายๆ ซะด้วย
ถ้าคุณอยากพูดกับฉันเรื่องการชกต่อย งั้นก็จะก็ต่อยกับคุณ ต่อยคุณจนยอมแพ้หมดหนทาง
“พลั๊ว”
เมื่อจางจื้อเหวหล่นมากองที่พื้นก็กระอักเลือดพร้อมทั้งฟันมาอีกหลายซี่ ในเวลานี้ใบหน้าของเขามีแต่เลือด ท่าทางทรมานที่สุด การตบของเฉินเฟิงเมื่อครู่ ดูเหมือนจะตบเบาๆ ความจริงแล้วตบฟันร่วงเกือบหมดปาก เขารู้สึกว่าเฉินเฟิงลงแรงอีกนิด ไม่แน่ศีรษะของเขา ก็คงโดนเฉินเฟิงตบจนหัวขาดกระเด็นไปแล้ว
ในเวลานี้เอง เฉินเฟิงก็เดินเข้ามา
จางจื้อเหวขนหัวลุก พร้อมทั้งถอยหลังกลับตามจิตใต้สำนึก แต่พบว่า ร่างกายที่สั่นเทาไปทั้งตัว แทบไม่หลงเหลือแรงเอาไว้เลย
“เรื่องที่เกิดขึ้น มันสำคัญไหม?” เฉินเฟิงมองจางจื้อเหวลงมาจากด้านบน พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเยือกเย็น
“สำคัญ สำคัญ!” จางจื้อเหวก็เหมือนเจ้าไก่น้อยที่ได้แต่ผงกหัวจิกอยู่ตลอดเวลา
“สำคัญ?” มุมปากเฉินเฟิงกระตุกรอยยิ้มการถากถาง
“ตอนนี้พูดว่าสำคัญ แกไม่รู้สึกว่ามันช้าไปแล้วเหรอไง?”
พูดจบ เฉินเฟิงก็เอาเท้าเหยียบไปบนตัวจางจื้อเหว
เสียง “กร๊อบแกร๊บ”
คนที่เดินผ่านไปผ่านมาทั้งๆ ที่ห่างไปสิบเมตร ก็ได้ยินเสียงกระดูกที่แตกละเอียด
เท้าของเฉินเฟิง สามารถทำให้กระดูกซี่โครงของจางจื้อเหวหักไปสี่ถึงห้าท่อน ต้องใช้เวลาหลายเดือน ที่จางจื้อเหวต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง
หลังจากที่จัดการกับจางจื้อเหวแล้ว เฉินเฟิงก็มองมาทา
