โลกใบนี้ไม่มีใครที่จะลงโทษเธอได้เลย?
“ไปเถอะ พ่อ ฉันจะพาพ่อไปโรงพยาบาล’ หลังจากจัดการกับหลี่หงแล้ว เฉินเฟิงก็มาที่ด้านหน้าเสี้ยเว่ยกั๋วอีกครั้ง
ส่วนหมาทิเบตของหลี่หงนั้น….
มันเชื่งฟังคำสั่งตั้งแต่ต้น ไม่ว่าเฉินเฟิงจะเหยียบน่องเท้าของหลี่หง มันก็ไม่คิดจะคิดเป็นศัตรูกับเฉินเฟิงเลย
รู้เรื่อง และฉลาดมากจริงๆ
เมื่อเห็นถึงฉลาดและรู้เรื่องของมัน เฉินเฟิงเลยขี้เกียจไปเจ้าคิดเจ้าแค้นกับมัน
จากนั้นก็พาเสี้ยเว่ยกั๋วมาที่โรงพยาบาลเพื่อฉีดยาพิษสุนัขข้า แล้วก็จัดการพันแผล เวลาก็ใกล้ค่ำแล้ว
ถึงแม้ว่าบาดแผลของเสี้ยเว่ยกั๋วจะไม่ได้หนักหนามาก แต่ก็ต้องนอนพักรักตัวดูอาการอยู่โรงพยาบาลอยู่หลายวัน
“เฉินเฟิง แกกับเมิ่งเหยาไปกินข้าวกันเถอะ ฉันจะดูแลพ่อแกเอง” หลินหลันยิ้มให้ตอนพูดด้วย
“อืม เสี่ยวเฟิง แกไปกินข้าวกับเมิ่งเหยาเถอะ พวกแกยุ่งกันมาทั้งวันแล้ว ที่นี่แม่แกดูแลฉันอยู่” เสี้ยเว่ยกั๋วที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้รีบพูดเสริม ในเวลานี้เขาอยากให้เฉินเฟิงออกไปจากที่นี่ เพราะว่าเขามีเรื่องต้องถามหลินหลิน เมื่อช่วงบ่ายที่มาถึงโรงพยาบาลนั้น เขาก็เริ่มสังเกตเห็นเรื่องประหลาดเกิดขึ้น คือการแสดงออกของหลินหลัน มันเปลี่ยนไป
เมื่อก่อนนี้หลินหลันเห็นเฉินเฟิง ก็เอาแต่เรียกว่าไอ้ไร้ประโยชน์ แถมทั้งด่าทอและเหน็บแนมอย่างไม่เห็นหัวเฉินเฟิง
ทว่าตอนนี้ เมื่อหลินหลันเห็นเฉินเฟิง ต่างมีน้ำใจให้มากกว่าคนอื่น มีน้ำใจขนาดที่ว่า ถึง
