บทที่ 488 จางจื้อเหวผู้หยิ่งผยอง
“แกไอ้คนไม่ตายดี แกหายหัวไปไหน?! กูจะโดนคนฆ่าตายอยู่แล้วมึงยังไม่รู้ไม่ชี้อีก!” หลี่หงตะคอกใส่ด้วยความโมโห
“แกใกล้โดนคนฆ่าตายแล้ว? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เสียงทุ้มอีกฝั่งดังขึ้น พร้อมทั้งรีบถามกลับ
“มีคนจะฆ่ากูนะสิ! แม่งเอ๊ยตกลงว่าจะกลับมาไหม?!” หลี่หงตะคอกเสียงดัง ราวกับสติหลุดไปแล้ว
“ฉันจะพาคนไปเดี๋ยวนี้”
“ตี๊ดตี๊ด”
โทรศัพท์ถูกตัดสาย ดวงตาหลี่หงก็ฉายความดุดันมองมาทางเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยา “ได้ยินไหม? ไอ้พวกหมาหมู่ ผัวกูจะมาแล้ว!”
“มาแล้วยังไง? มันจะกินพวกเรางั้นเหรอ?”
หลินหลันยิ้มให้อย่างเย็นชา ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อเธอกับสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่าสิ่งแรกที่ทำคือการหาวิธีวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ไกลขนาดไหน ก็วิ่งไปให้ไกลเข้าไว้
ทว่าตอนนี้ ไม่ได้ยินว่าหลี่หงพาคนมา เธอดันเกิดอาการรอคอยขึ้นมาซะงั้น อยากให้หลี่หงเรียกคนมาเยอะๆ ด้วยซ้ำ
“กินพวกแก?” หลี่หงกระตุกยิ้มหัวเราะ “กินพวกแกเข้าไปมันก็จะเสียค่าเปล่า! กูจะสับพวกมึงให้เละ จากนั้นก็เอาชิ้นส่วนของพวกมึงเอาไปโยนให้หมาป่ากิน!”
“เอาไปโยนให้หมาป่ากิน? ฉันอยากจะเห็นเหลือเกิน คนที่จะไปโยนให้หมากินใครกันแน่!” หลินหลันส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ การที่เฉินเฟิงอยู่ที่นี่ หลี่หงไปเชิญคนชนชั้นสูงมา วันนี้เขาก็ไม่กลัวสักนิด
หลังจากนั้นสิบนาที คนที่หลี่หงไปเชิญก็มาแล้ว
คันแรกคือรถแลนด์โรเวอร์สีดำ ด้านหลังรถแลนด์โรเวอร์สีดำ
