ก็มีรถตู้สีบรอนซ์ทองตามหลังมาติดๆ อีกสามคัน
“เอี๊ยด”
เสียงเบรกล้อรถแสบแก้วหู รถแลนด์โรเวอร์สีดำพร้อมทั้งรถตู้สีบรอนซ์สีทองก็จอดด้านหน้าประตูของหมู่บ้าน
เมื่อประตูรถเปิดออก มีคนแต่งตัวตามสไตล์ของตนเองลงมายี่สิบกว่าคน แต่ผู้ชายต่างรูปร่างกำยำต่างทยอยเดินลงมาจากรถ ในมือของพวกเขามีอาวุธต่างๆ นาน ทั้งมีดสปาต้า ขวาน มีด Triangular bayonet ลักษณะเรียวกลมยาว….
เป็นอาวุธที่เคยอาบเลือดมาแล้วทั้งสิ้น
ภาพนั้น มันทำให้คนที่มุงดูต่างตกใจไม่น้อย
คนไม่น้อยต่างเบนสายตามองมาทางเสี้ยเมิ่งเหยาและเฉินเฟิง
“จบกัน ๆ บ้านนี้หมดหนทางแล้ว”
“ให้พวกเขาไป พวกเขาก็ไม่ไปแล้วทีนี้ จางจื้อเหวพาคนมามากมายขนาดนี้ พวกเขาอยากจะไปก็ไปไหนไม่ได้แล้ว”
“โทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจแทนพวกเขาเถอะ”
“แจ้งตำรวจเหรอ? คุณไม่กลัวจางจื้อเหวมาเอาคืนเหรอไง? พี่ชายของหลี่หงรู้จักกับผู้อำนวยการส้งหรือว่าเรื่องนี้คุณไม่รู้? ถ้าเธออยากรู้ว่าใครไปแจ้งตำรวจ มันง่ายๆ สุดแล้ว”
หลายคนต่างถกเถียงกัน ผู้ชายรูปร่างทนทานยี่สิบกว่าคนเดินดุ่มๆ เข้ามาหา
คนแรกคือคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง ใส่สร้อยทองเส้นโต ผู้ชายวัยกลางคนที่น้ำหนักน่าจะเท่ากับหลี่หงได้
เมื่อเห็นใบหน้าของหลี่หงที่มีรอยฝ่ามือแล้ว สีหน้าของชายวัยกลางคนนิ่งทันที “ใครเป็นคนทำ?!”
“ไอ้พวกเศษสวะนี่แหละ!” หลี่หงทำหน้าคาดโทษพร้อมทั้งชี้ไปทางเฉินเฟิง
จางจื้อเหวมองมาทางเฉินเฟิง พร้อมทั้งตีหน้าเข้ม “กล้า
