ทำร้ายเมียกู พวกมึงกล้ามาก!”
“ตบเมียมึงแล้วจะยังไง? อีนั่งนี่มันน่าตบ!” ราวกับกลัวว่าเรื่องมันยังรุนแรงไม่พอ หลินหลันเริ่มพูดใส่ไฟอีกครั้ง
คำพูดนี้ยิ่งทำให้หลี่หงโมโหเดือดอยู่ไม่น้อย เธอไม่คิดเลยว่า จางจื้อเหวพาคนมาตั้งมากมาย หลินหลันยังกล้าด่าเธออีก
“จัดการปากอีนางเวรนั่นก่อนเลย!” หลี่หงกรีดร้องพร้อมทั้งออกคำสั่ง
เธอเพิ่งพูดจบ ก็มีผู้ชายรูปร่างกำยำสองคนเดินทำหน้าดุดันเดินออกมา
เฉินเฟิงก้าวเดินไปข้างหน้า พร้อมทั้งมองจางจื้อเหวอย่างเย็นชา “แกไม่คิดที่จะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนเลยเหรอไง?”
“เรื่องที่เกิดขึ้น?” จางจื้อเหวยิ้มอย่างไร้อารมณ์ “เรื่องที่มันเกิดขึ้นสำคัญด้วยเหรอ?”
มุมปากจางจื้อเหวแสยะยิ้มให้ ทำไมเขาจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น ตอนที่เขามาถึงนั้น เขาก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
คงเป็นเพราะเสี้ยเว่ยกั๋วมายุ่งเรื่องชาวบ้าน จากนั้นก็คงโดนหลี่หงปล่อยให้หมากัด ทางบ้านของเฉินเฟิงคงมาหาเรื่องแค่นั้นแหละ
เรื่องพรรค์นี้ถ้าเป็นคนอื่นมาเจอเข้า ก็คงต้องส่งของขวัญเพื่อเป็นการขอโทษอยู่ไม่น้อย แต่ในพจนานุกรมของจางจื้อเหวนั้น มันไม่มีคำว่าส่งของขวัญเพื่อเป็นการขอโทษ
เขาใช้วิธีการเอาคนมารุมแทน!
“ไม่สำคัญเหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มอย่างเย็นชา เดิมทีเขายังไม่คิดจะทำอะไรจางจื้อเหว ทว่าจางจื้อเหวรนหาที่ตาย งั้นก็อย่ามาโทษเขาก็แล้วกัน!
“สำคัญไม่สำคัญใช่ว่ามึงเป็นคนพูด ลงมือ!” จางจื้อเหวมองเฉินเฟิงด้วยความดูถูก
