้งสามคนตาลอย จากนั้นก็เป็นลมสลบเหมือดไปแล้ว!
เมื่อเห็นภาพนั้น มุมปากของจางจื้อเหวแข็งทื่อ ขนาดมือที่คีบบุหรี่เอาไว้ ยังสั่นไม่หยุด
ไอ้หมอนี่ มันต่อยได้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ!
ไม่เพียงแต่จางจื้อเหว ชายกำยำที่สักรอบตัวทั้งยี่สิบกว่าคน ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ต่างมองหน้ากัน
แค่เท้าเดียวก็สามารถทำให้คนรูปร่างกำยำทั้งสามคนลอยไปไกลถึงเจ็ดแปดเมตร เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เกรงว่าถ้าพวกเขาเริ่มลงมือ ก็คงเหมือนกับชายกำยำสามคนนั้น
“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม ลงมือ1”
จางจื้อเหวกอดอาการโมโห เฉินเฟิงแค่ใช้เท้าเดียว มันน่ากลัวมาก แต่ว่าทางด้านตนเองนั้น ยังมีคนยี่สิบกว่าคน แถมยังพกอาวุธมาด้วย อาวุธครบมือ จะไปกลัวอะไรกับคนที่ไม่มีอาวุธติดมือมาเลย?
“จัดการ!”
หลังจากที่จางจื้อเหวออกคำสั่งแล้ว ชายกำยำยี่สิบกว่าคนที่เหลือก็ได้แต่กัดฟันทน พร้อมทั้งจับอาวุธที่อยู่ในมือไว้แน่น แล้วพุ่งตัวไปทางเฉินเฟิง
เฉินเฟิงยิ้มให้อย่างไร้อารมณ์ แค่ก้าวเท้าไปข้างหน้า ไม่ได้ใช้มือและเท้าด้วยซ้ำ
เขาไม่ได้ใช้ท่าเด็ดอะไรมากนัก แต่ชายกำยำที่มาพร้อมกันยี่สิบกว่าคน ก็ไม่ใช่คนที่สามารถมาต่อกรกับเขาได้
ราวกับทุกคน แค่สัมผัสเขาเพียงเล็กน้อย ก็เหมือนกับหุ่นที่ของเล่นต่างล้มระเนระนาดลอยออกไปหมด
