ามสามารถสัญชาตญาณของสัตว์ที่ล่าเหยื่อนั้นบอกกับมันว่า เฉินเฟิงเป็นตัวอันตราย ถ้ามันกล้าลงมือ มันต้องตาย!
“ไปสิ! ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม!” เมื่อเห็นว่าหมาทิเบตสีดำไม่ยอมขยับเขยื้อน หลี่หงโมโหทันที เธอเดินมาตรงหน้าหมาทิเบตสีดำ แล้วก็ใช้เท้าถีบไปตรงท้องของหมาทิเบตสีดำนั่น พร้อมทั้งสบถด่า “แกมันไอ้ไร้ประโยชน์ มันมีอะไรน่ากลัว! ไปฉีกไอ้พวกนี้เป็นชิ้นๆ ซะ!”
“ฮื่ม~”
หมาทิเบตสีดำเริ่มขู่ มันแยกเขี้ยว พร้อมทั้งจ้องมองเฉินเฟิงอย่างเอาเป็นเอาตาย ในคอมีแต่เสียงทุ้มๆ ดัง เหมือนเป็นการขู่ และเป็นการเตือน
ทว่าหลี่หงจะออกคำสั่งยังไง มันก็ไม่ขยับ
“ไอ้กระจอก กูเลี้ยงมึงเสียข้าวสุก!”
หลี่หงเริ่มด่าอีกครั้ง พร้อมทั้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พร้อมทั้งชี้มาทางเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยา พร้อมทั้งพูดคำพูดเจ็บแสบ “พวกเหลือขออย่างพวกมึง พวกมึงคอยดูกู วันนี้กูจะฆ่าพวกมึง กูจะจัดการพวกมึง!”
พูดไป หลี่หงก็โทรศัพท์ออกไปด้วย
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เสียงทางด้านนั้นพูดออกมาอย่างเบื่อหน่าย
