งไปอยู่กับพื้น
“ทำได้ดี!”
หลินหลันปรบมือ สีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
ผู้คนที่คอยมุงดูที่รู้เรื่องแล้วต่างยกนิ้วโป้งถูกใจให้เฉินเฟิง เพราะว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้ปกติก็ชอบหยิ่งโอ้อวดในชุมชนเล็กๆ นี่เป็นประจำ พาหมาทิเบตออกมาเดินเล่นก็ไม่เคยเอาเชือกมาคล้องคอเลย คนในชุมชนก็ต่างใจหายใจคว่ำกันเป็นแถว ก่อนหน้า ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีคนพูดเรื่องนี้ แต่พอมีคนพูดเข้า ก็จะถูกหญิงวัยกลางคนจัดการจนน่าเวทนา
“น้องชาย ต่อยเสร็จก็รีบไปเถอะ ผู้หญิงคนนี้เส้นสายใหญ่” ในเวลานั้น ท่ามกลางฝูงชน มีคนพูดเตือนออกมา คนอื่นไม่รู้เส้นสายของหญิงวัยกลางคน แต่เขารู้
ชื่อของหญิงสาววัยกลางคนคนนี้คือหลี่หง พี่ชายแท้ๆ ของเธอก็คือเจ้าพ่อที่มีชื่อเสียงของเมืองจงไห่ รู้จักบุคคลชั้นสูงก็มากมายนัก เธอยังมีสามี ได้ชื่อว่าเป็นคนดุร้ายของเมืองจงไห่เลยทีเดียว
อาศัยคนสองคน หลี่หงถึงได้ทำตัวกร่างไปทั่วจิ่งซวี่โก๋จี้
“ไปเหรอ? พวกแกอย่าคิดจะหนี!”
ท่ามกลางเสียงคนที่ไม่ทันเตือนก็ดี เมื่อเตือนแล้ว หลี่หงที่นอนกองอยู่กับพื้นเหมือนคนบ้า ก็พยายามลุกจากพื้น เธอมองไปทางหมาทิเบตสีดำ พร้อมทั้งออกคำสั่งอย่างดุร้าย “ลูกชาย กัดไอ้พวกนี้ไม่ให้เหลือซาก!”
หมาทิเบตสีดำฟังภาษาคนเข้าใจ ทว่าหลังจากที่หลี่หงออกคำสั่งแล้ว มันไม่ได้กระโจนใส่เฉินเฟิงทันที แต่ว่ามันใช้ดวงตาอันหวาดกลัวของมันพิจารณาเฉินเฟิง เฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้านั้น ถึงแม้ว่าภายนอกจะธรรมดา ทว่าคว
