้วยซ้ำ ราวกับ ไม่ใส่ใจเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วยซ้ำ
หลินเสวียนประคองหลินเซียวเสียนขึ้นตึก เซ่หยูนฟางกับหลินหย่าเดินตามหลัง
เวลานั้นเอง หลินหลันก็เริ่มพูดกระแนะกระแหนขึ้น “เซ่หยูนฟาง แกจะขึ้นไปข้างบนทำไม? ก่อนหน้านี้แกว่าจะไปไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ไม่ไปอีกล่ะ?”
เซ่หยูนฟางหยุดเท้าทันที ใบหน้าแดงแจ๋ขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าจะเดาได้ว่าหลินหลันจงใจเยอะเย้ยเธอในเวลานี้ ทว่าเมื่อหลินหลันพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความลำบากใจไปได้
รู้ตั้งแต่แรก เมื่อครู่เธอไม่น่าไปเยาะเย้ยถากถางเฉินเฟิงเลย
“แม่ แม่ก็หยุดพูดสักทีเถอะ”
เสี้ยเมิ่งเหยาเลิกคิ้วให้หลินหลัน วันนี้หลินหลัน คงสมใจที่สุดจนลืมการรักษาภาพพจน์คำนี้ไปแล้ว
หรือว่า ไม่ใช่แค่วันนี้เพียงวันเดียว ตั้งแต่ที่รู้ฐานะที่แท้จริงของเฉินเฟิง หลินหลันก็ได้ใจจนลืมรักษาภาพพจน์ไปทุกครั้ง
“ได้สิ เข้าไปกันเถอะ”
เสี้ยเมิ่งเหยาพูดออกมาหนึ่งประโยค จากนั้นก็เดินเข้าลิฟต์ตามหลินเซียวเสียนไป
หลินหลันก็เดินตามหลังเสี้ยเมิ่งเหยาติดๆ ไม่กล้าเอ่ยอะไรขึ้นมาอีก
ถึงแม้ว่าหูเซอร์หยวนจะยกห้องจัดเลี้ยงทั้งสามชั้นของโรงแรมจินหม่าให้หลินเซียวเสียนแล้ว แต่หลินเซียวเสียนเชิญคนมางานไม่เยอะ ดังนั้นเลยของใช้แค่ห้องจัดเลี้ยงชั้นเดียวพอ
ในงานฉลองวันเกิด มีคนในตระกูลหลินจำนวนไม่น้อยมาทางเสี้ยเมิ่งเหยาและเฉินเฟิง เป้าหมายของคนเหล่านี้ก็เหมือนกับเซ่หยูนฟาง
