ยนกั๋วปาดเหงื่อบนหน้าผาก พร้อมทั้งรีบปลอบประโลม ประธานหูคนที่หวางเต๋อฟาเอ่ยถึงอยู่นั้น ก็คือเจ้าของที่ถือหุ้นโรงแรมจินหม่าตัวจริง
การที่หวางเต๋อฟาเหมาโรงแรมจินหม่าทั้งโรงแรมในครั้งนี้ได้ ก็มาจากเส้นสายความสัมพันธ์ของประธานหูนี่เอง
พอได้ยินว่าเจ้าของโรงแรมจินหม่าจะมา เซ่หยูนฟางกระวนกระวายทันที “พ่อ เรารีบไปกันดีไหม ใช้โอกาสตอนนี้เรื่องมันยังไม่ใหญ่มาก…”
“ไปเหรอ? ไปไหนล่ะ?” หลินหลันยิ้มถากถาง พร้อมทั้งเอ่ยถาม “เซ่หยูนฟาง แกไม่อยากเห็นลูกเขยของฉันจะจัดการเรื่องโรงแรมจินหม่าให้ยุติธรรมยังไงเหรอ? ตอนนี้เจ้าของโรงแรมจินหม่าจะมาแล้ว แต่แกบอกจะไปซะนี่ แกไปแล้ว แล้วใครจะมาดูลูกเขยของฉันเรียกร้องความยุติธรรมจากโรงแรมจินหม่ากันล่ะ?”
“หลินหลัน เจ้าของโรงแรมจินหม่าไม่ใช่หวางเต๋อฟา เขาอยากจะฆ่าไอ้ลูกเขยบ้าคลั่งของแก แค่พูดออกมาประโยคเดียว แกก็อย่าประสาทไปหน่อยเลย” เซ่หยูนฟางพูดเตือน เธอไม่รู้ว่าหลินหลันไปเอาพลังมาจากไหน ฐานะของเจ้าของโรงแรมจินหม่าเธอก็ได้ยินมาหลายครั้ง ได้ข่าวว่าเกี่ยวพันกับอภิมหาเศรษฐีบางคน
อำนาจมากมายมหาศาลเช่นนี้ ตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลหลินไม่สามารถไปแหย่หนวดเสือได้
“ประสาทแดก?” หลินหลันได้แต่ยิ้มให้อย่างดูถูก จากนั้นก็พูดว่า “รอให้เจ้าของโรงแรมจินหม่ามาก่อน แกก็จะรู้ว่าฉันบ้าบอประสาทแดกตามนั้นหรือเปล่า”
“หลินหลัน แกอยากรนหาที่ตายก็ตายไปคนเดียว อย่าลากพวกเราตระกูลหลินทุกคนไปด
