้วยได้ไหม?” เซ่หยูนฟางเริ่มระเบิดอารมณ์ หลินหลันผู้หญิงบ้านนอก ใครให้ความกล้าบ้ากับเธอกัน ถึงได้พูดแบบนี้ออกมาได้?
“ตระกูลหลินของพวกแก? เซ่หยูนฟาง แกมันแซ่เซ่ เอาที่ไหนมาพูดว่าตระกูลของพวกแก…”
“พอแล้ว อย่างทะเลาะกัน” หลินหลันยังอยากจะพูดต่ออีกหลายคำ ทว่าหลินเซียวเสียนก็พูดตัดบทก่อน
“ถ้าเขาสามารถเรียกร้องความยุติธรรมจากเจ้าของโรงแรมจินหม่าได้ งั้นฉันก็จะยอมรับหลานเขยคนนี้ ถ้าเขายังหาความยุติธรรมมาไม่ได้ งั้นต่อจากนี้ต่อไป เขาก็อย่าคิดเข้ามาเหยียบตระกูลหลินสักก้าว”
ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของหลินเซียวเสียนจะสงบนิ่ง ทว่ากับดังชัด เซ่หยูนฟางกับหลินหลันไม่กล้าพูดถกเถียงกันต่อ
หลายนาทีต่อมา รถลัมโบกินี่สีแดงเลือดสดก็จอดตรงปากประตูโรงแรมจินหม่า
หญิงสาวอายุยังน้อยสวมใส่กระโปรงยาวสีดำ รูปร่างสูงเพรียวเดินก้าวเท้าลงมาจากรถอย่างสง่าผ่าเผย
“ประธานหู”
พอหญิงสาวเดินเข้ามา หยางเทียนกั๋วก็ออกไปรับทันที พร้อมทั้งทำความเคารพอย่างที่สุด
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หญิงสาวเลิกคิ้ว พร้อมทั้งถามหยางเทียนกั๋ว เมื่อครู่เธอเพิ่งจะเดินช็อปปิ้งในละแวกนี้ เมื่อได้รับโทรศัพท์จากหยางเทียนกั๋ว ว่ามีคนมาก่อเรื่องที่โรงแรมจินหม่า หลังจากวางสายเสร็จ เธอก็รีบบึ่งมาทันที
“ประธานหู ท่านมาสักที” หยางเทียนกั๋วยังไม่ทันอ้าปากพูด หวางเต๋อฟาก็เดินมาหา แล้วเริ่มพูดก่อน
“ประธานหู วันนี้เป็นวันดีเป็นวันเกิดครบรอบแปดสิบห้าปีของมารดาของฉัน
