ลินมาไม่น้อย ไม่นานคนพวกนั้นก็จะมาถึง ถ้ามาถึงแล้วพบว่าไม่ได้จองสถานที่จัดงานให้เรียบร้อย งานนี้หน้าตาตระกูลหลินแตกไม่รับเย็บแน่
“ครับ พี่ใหญ่” หลินอู่รับคำเสียงขรึม และหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์หยางเทียนกั๋ว แต่โทรอยู่นาน ปลายสายไม่ว่างตลอดเลย
“ไอ้เวรเอ้ย มันบล็อกผมแล้ว” หลินอู่ด่าลั่น
สีหน้าหลินเสวียนไม่ดีนักพลางว่า: “แกทำงานยังไง? เรื่องเล็กแค่นี้ยังจัดการให้ดีไม่ได้”
“พี่ใหญ่ ผมเปล่านะ วันก่อนตอนผมโทรหามัน มันรับปากผมดิบดีว่าจะเก็บห้องจัดงานที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้ ใครจะคิดว่า…” หลินอู่พูดอย่างโมโห และหันไปตวาดใส่พนักงานต้อนรับหน้าประตูสองคนว่า: “ไปตามเจ้านั่นออกมาพบฉันเดี๋ยวนี้!”
“คุณผู้ชายท่านนี้ สุภาพหน่อยนะครับ! ผู้จัดการหยางของเราบอกแล้วว่าไม่รู้จักคุณ” พนักงานต้อนรับมีสีหน้าเย็นชาเหมือนกัน ที่จริงดูจากปฏิกิริยาของหลินอู่แล้ว เขาไม่ได้โกหก เขาโทรหาหยางเทียนกั๋วเพื่อจองห้องจัดงานจริงๆ
ส่วนการที่หยางเทียนกั๋วพูดแบบนั้น เหตุผลมันง่ายมาก ห้องจัดงานที่หลินอู่จองโดนคนอื่นแย่งไป หยางเทียนกั๋วไม่รู้จะอธิบายกับหลินอู่ยังไง เลยได้แต่บอกว่าไม่รู้จักหลินอู่
หยางเทียนกั๋วอยากไล่หลินอู่ไปให้พ้นๆผ่านทางพวกเขา
ในฐานะพนักงานต้อนรับหน้าประตู พวกเขามองเห็นจุดประสงค์หยางเทียนกั๋วง่ายดายมาก
“โกหก! เจ้าบ้านั่นจะไม่รู้จักฉันได้ยังไง! ให้ฉันเข้าไป ฉันจะไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง” หลินอู่โกรธจัด เตรียมบุกแหก
