ทาง
พนักงานต้อนรับสองคนแค่นเสียงหึ ผลักหลินอู่ออกไปเลย
“คุณผู้ชายคนนี้ ถ้าคุณทำแบบนี้ ผมจะเรียกยามแล้วนะครับ”
“เรียกเล้ย แกคิดว่าฉันกลัวแกหรือไง…”
“หลินอู่!” คราวนี้หลินเสวียนตะคอกหนึ่งที ดึงหลินอู่ที่โกรธหน้าดำหน้าแดงกลับมา
“น้องชาย วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของพ่อผม”
“เพราะความเผอเรอของน้องชายผม สามวันก่อนผมแจ้งกับแขกเหรื่อไปทั้งหมดแล้วว่าจะจัดงานที่นี่ อีกไม่กี่นาทีพวกเขาก็มากันแล้ว ถ้าให้พวกเขาเห็นว่าพวกเราโดนกั้นไว้ด้านนอก งานวันเกิดของพ่อผมวันนี้คงไม่สามารถดำเนินต่อไปได้แน่”
“ดังนั้นรบกวนน้องชายช่วยหน่อยได้ไหม ติดต่อผู้จัดการหยางให้ที ว่าหาห้องจัดงานให้เราหน่อยห้องหนึ่ง”
ถึงคนที่ยืนหน้าประตูจะเป็นพนักงานต้อนรับตัวเล็กๆสองคน แต่น้ำเสียงของหลินเสวียนก็แสดงความเกรงใจมาก
น้ำเสียงนี้ของหลินเสวียนทำให้ท่าทีพนักงานต้อนรับสองคนอ่อนลงทันที “คุณหลิน บอกคุณตามตรงเลยนะครับ ไม่ใช่พวกเราไม่ช่วยคุณแจ้งผู้จัดการหยาง แต่บอกผู้จัดการหยางไป เขาก็หาห้องจัดงานให้คุณไม่ได้หรอก”
“เพราะโรงแรมจินหม่าของเราวันนี้โดนประธานหวางเหมาไว้หมดแล้ว”
“ประธานหวางไม่สั่งการก็ไม่มีใครกล้าแบ่งห้องจัดงานให้คุณหรอก”
“ประธานหวาง? ประธานหวางไหน?” หลินเสวียนขมวดคิ้วขึ้นมา ถึงจงไห่จะเล็ก แต่เพราะว่าเป็นศูนย์กลางธุรกิจของหวาเซี่ย ดังนั้นเลยมีพวกคนรวยกับเจ้าของกิจการหลากหลายมากมาย สะกิดนิดหน่อยก็ได้พวกมีทรัพย์สินมูลค่
