นี้พวกลูกหลานของหลินเซียวเสียนขับมาทั้งนั้น รถหรูมากันเพียบ ระดับต่ำที่สุดคือออดี้A6แบบเดียวกับที่เฉินเฟิงขับมา ที่ดีขึ้นมาหน่อยก็เป็นรถหรูราคาล้านกว่าแบบพวกปอร์เช่
ส่วนรถที่หรูกว่านั้นก็มี แต่ว่าน้อยมาก
เฉินเฟิงเห็นแค่สองคัน คันหนึ่งคือBentley Mulsanne อีกคันคือ Ursv ของลัมโบร์กีนี
รถ Bentley Mulsanne ก่อนหน้านี้ไม่นานเฉินฟิงเคยเห็นที่ชางโจวมาก่อน เป็นรถของบ้านหลินเย่น ตอนนั้นหลินหวั่นชีวและแม่ขับรถออโต้ไปเฉี่ยวรถ Bentley Mulsanneคันนี้ พอหลินเย่นลงจากโรค ก็อ้าปากเรียกร้องค่าเสียหายสามแสนเลย
“นี่นี่ นายจะจอดรถที่นี่ทำไม? นี่ไม่ใช่ที่จอดรถนะ” เฉินเฟิงกำลังจะหาที่จอดรถ ก็มีผู้ชายวัยกลางคนใส่เสื้อเชิ้ตคนหนึ่งเดินเข้ามาขวางหน้ารถไว้
หลินหลันรีบเปิดประตูรถลงมา
“หลินอู่ นี่รถลูกเขยฉัน”
“เธอคือ…หลินหลัน?” ผู้ชายวัยกลางคนที่ชื่อหลินอู่มองหลินหลันอย่างสงสัย และถามอย่างไม่แน่ใจ
“ทำไม ไม่รู้จักฉันแล้วหรือไง?” หลินหลันยิ้มสะใจ ตั้งแต่หลินเซียวเสียนออกปากไม่ยอมให้คนตระกูลเสี้ยย่างเท้าก้าวเข้าตระกูลหลินแม้แต่ก้าวเดียว เธอไม่ได้กลับมาตระกูลหลินสามปีแล้ว บวกกับการแต่งตัวเธอในวันนี้ดีกว่าเมื่อก่อนมาก หลินอู่จำเธอไม่ได้ก็ไม่แปลก
“รู้จัก ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ฉันแค่ไม่คิดว่าเธอจะมาเท่านั้นเอง” หลินอู่หรี่ตามอง น้ำเสียงประชดประชัน ถึงหลินหลันจะแซ่หลินเหมือนเขา แต่ถ้าวิเคราะห์กันจริงๆ พวกเขาไม่ใช่ครอบครั
