ินเย่นบอก
หลินหลันพยักหน้าเล็กๆ กำลังจะเอ่ยปาก ตอนนี้เองมีเสียงหนึ่งพูดกระแนะกระแหนว่า: “ไอ้หยา หลินหลัน เธอได้ข่าวมาจากไหนเนี่ย พอพ่อยกเลิกห้ามคนตระกูลเสี้ยเข้าบ้าน เธอก็รีบมาเลยนะ”
“เซ่หยูนฟาง…”
หลินหลันหันไปมอง เห็นผู้หญิงวัยกลางคนแต่งหน้าจัดทำผมลอนสีแดงจัดเดินกระแทกรองเท้าส้นสูงเข้ามา
พอเห็นผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้ หลินหลันมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที
ผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้ชื่อว่าเซ่หยูนฟาง เป็นภรรยาของหลินอู่
ตามลำดับญาติแล้ว เซ่หยูนฟางมีศักดิ์เป็นน้องสะใภ้เธอ ตามปกติเวลาเจอเธอก็ควรจะเรียกว่าพี่สักคำ
แต่เซ่หยูนฟางกลับไม่เคยเรียกเธอว่าพี่เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เจอเธอก็จะเรียกชื่อเลย
หลายปีก่อนเธอยังเคยทะเลาะเรื่องนี้กับเซ่หยูนฟางด้วยซ้ำ
แต่ว่าตอนนั้นไม่มีใครในตระกูลยืนอยู่ข้างเธอเลย แต่กลับไปยืนข้างเซ่หยูนฟาง และคอยช่วยเซ่หยูนฟางหันมาตำหนิเธอ
ตั้งแต่วันนั้นเธอก็เกลียดเซ่หยูนฟางเข้าไส้เลย ตอนนี้มาเจอกันอีก เธอไม่มีทางทำหน้าดีๆใส่เซ่หยูนฟางแน่นอน
“เซ่หยูนฟาง ฟังจากน้ำเสียงเธอ ดูเหมือนจะไม่ยินดีที่ฉันกลับมานะ?” หลินหลันแค่นเสียงเย็น เมื่อก่อนเธอไม่กล้ามีท่าทีแบบนี้กับเซ่หยูนฟางหรอก แต่ตอนนี้เธอมีเสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงเป็นแบ็ค เธอเลยไม่กลัวเซ่หยูนฟางอีก
“ไม่ต้อนรับแล้วยังไง คนบางคนก็กลับมาด้วยหน้าหนาๆอยู่ดี ฉันจะไล่พวกเขาออกไปก็ไม่ดีมั้ง” เซ่หยูนฟางหลุดหัวเราะ
“หน้าด้าน?” พอได
