บทที่ 475 เก่งกว่านิดหน่อย
พอเฉินเฟิงออกไป หวู่เหวินเชี่ยนที่เก็บกักความโกรธไว้เต็มท้องได้ทีระบายใส่ตัวหวู่เหวินโป๋รัวเลย
“หวู่เหวินโป๋ ไอ้คนไม่ได้เรื่องเอ๊ย! ต้องเอาใจเจ้าบ้านั่นขนาดนี้เลยหรือไงหา?!”
“พี่ ดูพี่พูดซะ ผมเอาใจอะไรล่ะ ผมแค่พยายามรักษาความสัมพันธ์อันดีไว้ต่างหาก” หวู่เหวินโป๋มองบน หวุ่เหวินเชี่ยนอะไรก็ดี เสียอย่างเดียวคือตรงเกินไป บางทีอาจเพราะเข้าไปฝึกฝนในมหาปรมาจารย์ด้านกระบี่ตั้งแต่เด็ก ทำให้เธอไม่เข้าใจเรื่องธรรมดาของคนพวกนี้เอาซะเลย
ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะทำตามใจตัวเองก่อนเสมอ
ถ้าใช้คำพูดหนึ่งมาอธิบายก็คือ ไม่สนความเป็นตาย ไม่ยอมก็สู้ อยากให้ฉันพยายามเอาใจนาย ประจบนายหรอ?
ขอโทษนะ เป็นไม่ได้หรอก!
คนที่ออกมาจากมหาปรมาจารย์ด้านกระบี่ นิสัยแบบนี้เหมือนกันหมด
หวู่เหวินโป๋รู้มานานแล้ว
“ความสัมพันธ์อันดี? เมื่อวานเจ้านั่นตบนายหน้าบวมหน้าเชียว ตอนนี้นายบอกฉันเพื่อความสัมพันธ์อันดี?” หวู่เหวินเชี่ยนทำท่าเหมือนโกรธจนหายใจแทบไม่ออก วันนี้เธอพึ่งมาถึงจงไห่ ตอนเห็นใบหน้าเขียวบวมปูดของหวู่เหวินโป๋ เธอแทบจำเขาไม่ได้เลย
เธอไม่คิดเลยว่า หวู่เหวินโป๋ที่ปกติกร่างไม่สนใจใครจะมีวันที่โดนตบจนหน้าบวมหน้าเขียวแบบนี้
ในฐานะพี่สาว หวู่เหวินเชี่ยนต้องออกหน้าให้น้องชายตัวเองอยู่แล้ว เดิมเธอคิดจะไปหาเรื่องเฉินเฟิงเช้านี้เลย แต่หวู่เหวินเฉินอิงห้ามเธอไว้
เหตุผลที่ห้ามเธอนั้นง่ายมาก คนที่ตบหวู่เหวิ
