นโป๋เป็นคนตระกูลเฉิน ตระกูลหวู่เหวินหาเรื่องไม่ไหวหรอก
ตอนนั้นเธอโกรธแทบไฟลุก ลูกหลานตระกูลเฉินแล้วยังไงล่ะ ลูกหลานตระกูลเฉินนึกอยากทำร้ายใครเมื่อไหร่ก็ได้หรือไง?
“พี่ ผมบอกพี่แล้วไม่ใช่หรอไง ที่ผมโดนตบจนเป็นแบบนี้เพราะผมทำผิดก่อน ผมไม่เพียงท้าทายพี่เฟิง ยังหานักฆ่าไปลอบฆ่าพี่เฟิงด้วย ผมทำสองเรื่องนี้ พี่เฟิงไม่ฆ่าผมก็ถือว่าดีมากแล้วนะ แค่ตบผมไม่กี่ฉาดจะทำไมล่ะ” หวู่เหวินโป๋พูดอย่างจริงจัง โดนเฉินเฟิงสั่งสอนไปครั้งนี้ทำให้เขาเปลี่ยนไปเหมือนได้เกิดใหม่เลย
เมื่อก่อนเขากร่างไม่สนใจใคร พอครั้งนี้เจอเฉินเฟิงถึงได้รู้จักคำว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน อย่างแท้จริง
บางทีในสายตาหวู่เหวินเชี่ยน เขาทำเรื่องพวกนี้เพราะอยากประจบเฉินเฟิง แต่มีเขาแค่คนเดียวที่รู้ว่า เขาอยากกลับตัวจริงๆ
“เหอะ พูดซะเยอะ นายก็กลัวเจ้านั่นอยู่ดีแหละ” หวู่เหวินเชี่ยนแค่นเสียงหึ ที่จริงเห็นหวู่เหวินโป๋มีการเปลี่ยนแปลง ในฐานะพี่สาวเธอเองก็ดีใจมาก เพียงแต่เธอยังรับไม่ค่อยได้เท่านั้นว่า หวู่เหวินโป๋ที่เคยเย่อหยิ่งขนาดนั้นกลับแสดงท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนซะขนาดนี้ต่อหน้าชายหนุ่มอีกคน
“พี่ ผมกลัวพี่เฟิงมันไม่แปลกไม่ใช่หรอ? พี่ไม่ได้เห็น วันนั้นฉากที่พี่เฟิงลงมือที่หน้าวิลล่าตุงกง ปืนสองกระบอกอยู่ในมือพี่เฟิงไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็กลายเป็นก้อนขยะสองก้อน เป็นพี่พี่ทำได้ไหมล่ะ?” หวู่เหวินโป๋พูดอย่างอิจฉาเล็กๆ
“ได้!” หวู่เหวินเชี่
