ับกลางอ้านจิ้ง และเพราะฝึกฝนด้านหลังภายในมาด้วย ทำให้ฝีมือที่แท้จริงของเขาเหนือกว่าคนระดับกลางอ้านจิ้งเหมือนกันมากนัก ต่อให้เป็นระดับปลายอ้านจิ้งเขาก็สู้ไหว
เมื่อกี้เธอให้ตู้ไห่อิงเฝ้าประตูไว้ ตามหลักแล้วเฉินเฟิงไม่น่าจะมีโอกาสเข้ามานี่นา แต่เฉินเฟิงกลับเข้ามาเดินเล่นในจัมโบ้เก๋อหน้าตาเฉย
“คุณหนู คนเมื่อกี้ผมไม่ได้ปล่อยเข้ามานะครับ เขาเข้ามาเองต่างหาก” ตู้ไห่อิงยิ้มขืนอย่างเหนื่อยใจ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่า เฉินเฟิงหลบหมัดเขาอย่างง่ายดายได้ยังไง ถึงเขาจะใช้แรงไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่ไม่ว่ายังไงเฉินเฟิงไม่น่าจะหลบง่ายดายขนาดนั้นนี่นา
“เข้ามาเอง?” หวู่เหวินเชี่ยนอึ้ง พลางว่า: “ลุงหมายความว่าลุงห้ามเขาไว้ไม่อยู่?”
“เอ่อ…ไม่ใช่ห้ามไม่อยู่ แต่ จะพูดยังไงดีล่ะ ผู้ชายคนเมื่อกี้แปลกมาก…” ตู้ไห่อิงเล่าเหตุการณ์เมื่อกี้ให้ฟัง เพียงแต่อยู่ต่อหน้าหวู่เหวินเชี่ยน เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่า ตัวเองสู้เฉินเฟิงไม่ได้ ได้แต่บอกว่าตัวเองเผลอไป ถึงได้ให้เฉินเฟิงเข้ามาได้
พอได้ยินคำอธิบายของตู้ไห่อิง หวู่เหวินเชี่ยนผงกหัวเล็กน้อย ที่แท้ตู้ไห่อิงเผลอเรอนี่เอง ถึงทำให้เฉินเฟิงเข้ามาได้ ไม่ใช่ว่า ฝีมือของเฉินเฟิงเก่งจนตู้ไห่อิงต้านทานไม่อยู่
“ลุงอิง ลุงว่าฉันกับหมอนั่นใครเก่งกว่ากัน?” หวู่เหวินเชี่ยนอดไม่ไหวถามออกไป
เห็นท่าทางจริงจังของหวู่เหวินเชี่ยนแล้ว ตู้ไห่อิงรู้สึกเหงื่อตก เขามีหรือจะดูไม่ออกว่า หว
