พนี้ไปเป็นของขวัญให้ญาติผู้ใหญ่คนนั้น คนอายุแบบเขาชอบภาพแบบนี้กันทั้งนั้น ไม่น่าจะมีปัญหา” หวู่เหวินโป๋พูดพลางหยิบภาพม้วนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เตรียมจะยื่นให้เฉินเฟิง
หวู่เหวินเชี่ยนกลับก้าวเท้าออกมาอย่างโกรธจัด: “หวู่เหวินโป๋ นายทำอะไรน่ะ? ภาพนี้ฉันซื้อมาจะให้ผู้อาวุโสหลี่นะ นายเอาไปให้เขา แล้วฉันเอาอะไรให้ผู้อาวุโสหลี่ล่ะ?”
หวู่เหวินโป๋มองบน: “พี่ พี่เฟิงเขารีบกว่านี่นา ทางด้านผู้อาวุโสหลี่ไม่รีบซะหน่อย วันหลังผมจะเลือกให้ดีกว่าภาพนี้อีก”
หวู่เหวินโป๋พูดพลางแย่งภาพจากมือหวู่เหวินเชี่ยนมา
“อ้ะ พี่เฟิง พี่เอาภาพนี้ไปให้ญาติผู้ใหญ่คนนั้น รับรองต้องยิ้มรับโดยดีแน่” หวู่เหวินโป๋ยื่นภาพโบราณมาตรงหน้าเฉินเฟิง
เฉินเฟิงหัวเราะพลางยื่นมือรับมา: “ภาพนี้ราคาเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่โอนให้นาย”
“พี่เฟิง เกรงใจเกินไปแล้วนะ ระหว่างพวกเราไม่คุยกันเรื่องเงิน ภาพนี้คิดซะว่าผมให้พี่ละกัน ถ้าพี่ไม่รังเกียจก็รับไว้เลย เงินไม่ต้องโอนมาหรอก” หวู่เหวินโป๋บอก
“ไม่ได้ ว่ากันไปตามเรื่องสิ” เฉินเฟิงส่ายหัว “ต้องโอนเงิน”
ดูจากการใช้จ่ายเงินของหวู่เหวินโป๋แล้ว ราคาของภาพนี้คงไม่ถูกแน่ อย่างน้อยน่าจะมีล้านหนึ่งล่ะ
อีกอย่างหวู่เหวินโป๋มอบของสำคัญขนาดนี้เพื่อช่วยเขา ถ้าเขารับมาเฉยๆ จะต่างอะไรกับปล้นล่ะ
พอเห็นเฉินเฟิงยืนยันหนักแน่น หวู่เหวินโป๋แอบเซ็ง เขากลอกตาไปมาพลางว่า: “เอาอย่างนี้ พี่เฟิง ภาพนี้ผมซื้อมาแสนสาม พี่โอนใ
