วพี่โอนให้แสนหนึ่ง” สุดท้ายเฉินเฟิงตัดสินใจรับภาพของหวู่เหวินโป๋ไว้ คำโบราณว่าไว้ดีมาก อย่าทำลายน้ำใจคนยิ้มแย้ม หวู่เหวินโป๋ทำถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่รับภาพนี้ไว้อีก ดูจะเกินไปหน่อยแล้วล่ะ
“หน้าด้าน!”
พอได้ยินว่าเฉินเฟิงจะโอนแค่แสนเดียว ดวงตางามของหวู่เหวินเชี่ยนมีประกายไฟแห่งความโกรธพุ่งขึ้นมาทันที เธอกัดฟันกรอดกรอด เฉินเฟิงทำให้เธอได้เห็นสิ่งที่เรียกว่าหน้าด้านจริงๆ
ลูกหลานตระกูลเฉินเป็นแบบนี้หมดหรือไง?
“พี่เฟิง ต่อไปจะไปไหนหรอ? ให้ผมไปส่งไหม?” หวู่เหวินโป๋ถามไถ่ต่อ
เฉินเฟิงกลับโบกมือไม่ยี่หระ: “ไม่ต้องหรอก พี่ขับรถมาเอง”
“งั้นได้ พี่เฟิงกลับระวังๆหน่อยละกันนะ”
