บทที่ 471 คุณตา
“แล้วจะยอมให้มันทำลายฉันตามใจ?” หวางซือหยวนย้อนถามอย่างโกรธแค้น ตอนนี้เธอรู้สึกผิดหวังในตัวหลี่สื้อผิงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงเฉินเฟิงจะมีอำนาจมาก แต่หลี่สื้อผิงก็ไม่ได้แสดงท่าทีอย่างที่ลูกผู้ชายควรจะเป็นเลย ผู้หญิงของตัวเองโดนชายอื่นนอนด้วย หลี่สื้อผิงกลับไม่หือสักแอะ
หลี่สื้อผิงเห็นถึงแววตาผิดหวังของหวางซือหยวน แต่เขาในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้
คนอย่างเฉินเฟิงกับซงเต่าเฟิง ไม่ว่าใครเขาก็ไม่สามารถสู้ได้เลย
ต่อให้เฉินเฟิงจะนอนกับหวางซือหยวนจริงๆ เขาก็ไม่กล้าหืออืออะไรกับเฉินเฟิงแม้ครึ่งคำ
“เมิ่งเหยา ลูกเดาสิว่าเมื่อกี้แม่เจอใครที่หน้าบริษัท?” อีกด้าน พอเข้าห้องทำงานเสี้ยเมิ่งเหยามา หลินหลันก็ถามเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างมีลับลมคมใน
“ใคร?” เสี้ยเมิ่งเหยาเลิกคิ้วถามออกมาในบัดดล
“เฉินเฟิง!”
หลินหลันพูดอย่างตื่นเต้น
“แม่พึ่งเจอเฉินเฟิงที่หน้าบริษัทเมื่อกี้!”
ตอนหลินหลันพูดเธอแอบสังเกตปฏิกิริยาของเสี้ยเมิ่งเหยา พอเห็นเสี้ยเมิ่งเหยาสีหน้านิ่งเฉยไม่มีแววแปลกใจสักนิด หลินหลันตะลึง: “ลูกรู้ว่าเฉินเฟิงทำงานที่นี่?”
เสี้ยเมิ่งเหยาสีหน้านิ่งสงบ ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ
แต่สีหน้าแบบนี้ในสายตาของหลินหลันไม่ต่างอะไรกับยอมรับเลย
“ที่แท้ลูกรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเฉินเฟิงทำงานที่นี่…” หลินหลันยิ้มขืน เดิมเธอกะจะเซอร์ไพร์สเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ไม่คิดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะรู้นานแล้วว่าเฉินเฟิงทำงานที่นี่ และ
