ยิ่งเป็นไปได้มากว่า เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นคนทำเรื่องให้เฉินเฟิงได้ทำงานที่นี่ด้วย
“แม่พูดอะไรกับเขาล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาถามเสียงเรียบ เธอไม่แปลกใจเลยที่หลินหลันเจอเฉินเฟิงที่นี่ เพราะทั้งคู่ทำงานบริษัทเดียวกัน จะเจอกันขึ้นอยู่กับเวลาจะช้าหรือเร็วเท่านั้น
“แม่บอกเขา…เรื่องแต่งงานใหม่ของพวกเธอสองคน” หลินหลันชะงักไปก่อนว่า
“หนูบอกแม่แล้วไม่ใช่หรอว่า ห้ามคุยเรื่องแต่งงานกับเขา?” เสี้ยเมิ่งเหยาสีหน้าเย็นชาทันที
หลินหลันยิ้มแหะๆ: “ทำไมจะคุยไม่ได้ล่ะ? เมิ่งเหยา ลูกกับเฉินเฟิงน่ะเหมาะกันราวกิ่งทองใบหยก จะมาแยกทางกันแบบนี้ มันน่าเสียดายมากนะ”
“น่าเสียดาย?” เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มหยันมุมปาก: “ตอนหนูหย่ากับเขาทำไมแม่ไม่บอกว่าเสียดายล่ะ?”
“เมิ่งเหยา เมื่อก่อนคือเมื่อก่อน ตอนนี้คือตอนนี้”
“เมื่อก่อนแม่ทำผิดไปจริงๆ ตอนนี้แม่สำนึกผิดแล้วนะ”
“ดังนั้นตอนนี้แม่อยากชดเชยความผิดที่ตัวเองเคยทำไว้ ให้ลูกคืนดีกับเฉินเฟิงเหมือนเดิมไง” หลินหลันพูดอย่างหนักแน่น
“คืนดีเหมือนเดิม?” เสี้ยเมิ่งเหยามองหลินหลันพลางยิ้มเย็น “แม่ แม่ไม่รู้สึกว่าคำพูดนี้พอออกจากปากแม่แล้วมันน่าขำมากหรอ?”
“เมิ่งเหยา….”
“ถ้าหนูไม่บอกแม่เรื่องฐานะที่แท้จริงของเฉินเฟิง ชาตินี้แม่คงไม่มีทางยอมให้หนูคืนดีกับเฉินเฟิงแน่จริงไหม?” แววประชดเต็มใบหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา ตั้งแต่ต้นจนจบ เป้าหมายที่แท้จริงของหลินหลันก็คือความร่ำรวยของเธอเอง ไม่ใช่เรื่องคืนดีอะไ
