รนั่นหรอก
คำพูดประชดมาเป็นระลอกของเสี้ยเมิ่งเหยาทำเอาหลินหลันหน้าเขียวสลับแดง และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนนั้นจะไม่ยอมให้ทั้งคู่ไปทำเรื่องหย่าที่อำเภอเลย
“เมิ่งเหยา เรื่องคืนดีกันของลูกกับเฉินเฟิงเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้เป็นวันเกิดครบแปดสิบปีของคุณตาลูก ครั้งนี้ลูกต้องเห็นแก่หน้าแม่แล้วไปสักครั้งนะลูก” เหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ หลินหลันโพล่งออกมา
“คุณตา…”
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว ถ้าหลินหลันพูดถึงงานเลี้ยงวันเกิดของคนอื่นในตระกูลหลิน เธอจะไม่สนใจเลย แต่นี่เป็นงานวันเกิดคุณตา เธอทำใจเมินเฉยไม่ได้
“เมิ่งเหยา ในหมู่หลานๆทั้งหมดของตระกูลหลิน คุณตารักลูกมากที่สุด ถึงหลายปีนี้ลูกจะติดต่อกับคุณตาน้อยมาก แต่ในใจคุณตายังคิดถึงลูกอยู่นะ งานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีครั้งนี้ความหวังสูงสุดในใจคุณตาคืออยากเจอลูกสักครั้ง ลูกอย่าบอกแม่ว่าลูกไม่อยากไปนะ” หลินหลันพูดอย่างจริงจัง
ถึงเธอจะพูดจาโอเวอร์ไปหน่อย แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นความจริง ในรุ่นหลานของตระกูลหลิน คุณตาหลินรักเสี้ยเมิ่งเหยามากที่สุด
สามปีก่อนคุณตาหลินยังโมโหเลือดเดือดมากเพราะเสี้ยเมิ่งเหยาแต่งงานกับเฉินเฟิง ถึงขั้นเคยออกปากว่า ถ้าตระกูลเสี้ยกล้าให้ลูกเขยอย่างเฉินเฟิงแต่งเข้าบ้าน นับแต่นี้เป็นต้นไปคนตระกูลเสี้ยอย่าคิดย่างเท้าเข้ามาเหยียบตระกูลหลินอีกแม้แต่ก้าวเดียว
ตอนนั้นเสี้ยเว่ยกั๋วไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของคุณตาหลิน ยังคงยืนยันให้เฉิน
