เฟิงแต่งเข้าตระกูลเสี้ย
แต่ไม่คิดเลยว่า ต่อมาคุณตาหลินจะพูดจริงทำจริง สามปีมานี้ไม่ว่าเสี้ยเว่ยกั๋วจะพาหลินหลันไปเยี่ยมเยียนกี่ครั้ง ก็จะโดนคุณตาหลินกันไว้นอกบ้านเสมอ
ต่อให้เป็นเสี้ยเมิ่งเหยาหลานที่เขารักมากที่สุดก็ไม่สามารถเข้าประตูบ้านตระกูลหลินได้เลย
เดิมหลินหลันคิดว่า ชาตินี้ตัวเองคงไม่มีทางได้รับการให้อภัยจากคุณตาหลินแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่า เมื่อหลายวันก่อนคุณตาหลินจะเปลี่ยนสไตส์ เกริ่นมาคำหนึ่งว่า ถ้าคนตระกูลเสี้ยอยากมาก็มา
พอได้ยินข่าวจากหลินเย่น หลินหลันดีใจตีปีกทันที
เดิมเธอกำลังคิดว่าจะหาทางไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณตาหลินแล้วทำตัวเฉิดฉายยังไงดี ไม่คิดว่าคุณตาหลินจะใจอ่อนก่อนเธอ
ถึงคุณตาหลินจะพูดอ้อมๆ แต่คนมีตาก็ดูออกว่าคุณตาหลินใจอ่อนแล้ว
ต่อให้ไม่พอใจตระกูลเสี้ยยังไง แต่เรื่องก็ผ่านไปสามปีแล้ว ก็น่าจะปล่อยวางได้แล้ว
งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ พูดตามตรงก็คือคุณตาหลินเปิดทางให้ตระกูลเสี้ย
“บอกพ่อหรือยัง?” เสี้ยเมิ่งเหยาถาม เธอหวั่นไหวจริงๆ ถึงก่อนหน้านี้จะมีเรื่องไม่ค่อยดีนักกับคุณตา แต่เธอไม่เคยโทษคุณตาเลย เพราะคุณตาก็หวังดีกับเธอจริงๆ
ไม่เหมือนความอยากได้หน้าของหลินหลัน คุณตาไม่เห็นด้วยที่เธอแต่งงานกับเฉินเฟิง ก็แค่เป็นห่วงว่าเฉินเฟิงจะไม่สามารถให้ความสุขกับเธอได้ ไม่ใช่เพื่อเหตุผลอื่นเลย
“บอกแล้ว เมื่อวานน้ารองของลูกโทรบอกแม่ แม่ก็บอกพ่อแล้ว คืนนี้พ่อลูกจะมา” หลินหลันบอก
“อืม งั
