ทันที
“สื้อผิง！”หวางซือหยวนสูดลมหายใจเข้าแล้วร้องตะโกน
หลังจากเธอร้องตะโกนไปได้ไม่กี่วินาที หลี่สื้อผิงที่ใต้ตาดำคล้ำเดินออกมาจากห้องข้างๆ
เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของหวางซือหยวน หัวใจของหลี่สื้อผิงเต้นแรงอีกครั้ง
“ซือหยวน คุณตื่นแล้วหรอ?” หลี่สื้อผิงพยายามฝืนยิ้ม
·”เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” หวางซือหยวนไม่ได้ตอบคำถามหลี่สื้อผิง แต่กลับมองไปที่หลี่สื้อผิงด้วยความเย็นยะเยือกแล้วเอ่ยถาม
“เมื่อคืน…..เมื่อคืนไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหนิ” หลี่สื้อผิงพูดติดขัด ไม่กล้าสบตาหวางซือหยวน ดูจากสีหน้าของหวางซือหยวน เห็นได้ชัดว่าเธอจะรู้แล้ว ถ้าเขาพูดความจริงออกไป หวางซือหยวนคงฆ่าคนแน่ๆ
“เป็นไปไม่ได้！”หวางซือหยวนกัดฟันกรอด ถ้าหากหลี่สื้อผิงพูดออกมาตรงๆว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเธอคงไม่สงสัย แต่หลี่สื้อผิงกลับพูดตะกุกตะกัก ดูแล้ว มีปัญหาชัดๆ！
“คุณวางยาในไวน์ใช่ไหม？！” เหมือนว่าคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หวางซือหยวนกัดฟันถามกะทันหัน ถึงแม้คอของเธอจะไม่แข็งมาก แต่ก็ไม่ถึงขั้นดื่มแค่แก้วเดียวก็เมา
แต่เมื่อคืน ไวน์แดงที่หลี่สื้อผิงรินมาให้เธอนั้น เธอดื่มไปแค่ครึ่งแก้ว ก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว
อีกทั้งวันนี้ตอนเช้า เธอก็ยังจำไม่ได้อีกว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น
อาการแบบนี้ มีเพียงแค่วางยาเท่านั้นที่จะสามารถอธิบายได้！
“เปล่า…..เปล่า！”หลี่สื้อผิงปฏิเสธด้วยความกระวนกระวาย หวางซือหยวนเดาได้อย่างรวดเร็วว่าเกิดเรื่
