บทที่ 468 พบเจอหลินหลันโดยบังเอิญ
หลังจากกลืนน้ำลายลงคอ หลี่อี้เก็บโทรศัพท์กลับไป เขาหมุนตัวหันหลังเดินเข้าไปในห้องของหวางซือหยวน
บนเตียงขนาดใหญ่ที่น่าสนุก หวางซือหยวนนอนเปลือยตัวอยู่บนเตียงด้วยความสะลึมสะลือ
คล้ายว่าเป็นเพราะเพิ่งผ่านการทำสงครามมา ทำให้ผิวขาวบริสุทธิ์ของหวางซือหยวนแดงระเรื่อ
ภาพนี้ ทำให้หลี่อี้มีความใคร่ขึ้นมาไม่น้อย
แทบจะไม่คิด หลี่อี้เดินไปที่ประตู ปิดประตูห้อง พร้อมทั้งล็อคอย่างแน่นหนา
จากนั้นเขาหายใจหอบหืดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา วางเอาไว้ แล้วเดินไปตรงเตียง
หลังจากนั้นหนึ่งลั่วโมง หลี่สื้อผิงปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องเพรสซิเดนท์สูท สีหน้าของเขาในตอนนี้ดูใจเย็นลงมากแล้ว
เมื่อเห็นว่าตรงประตูห้องไม่มีคนยืนอยู่ หลี่สื้อผิงจึงหยิบคีย์การ์ดออกมา ขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าไป
ในเวลานี้เอง ประตูห้องกลับถูกเปิดออกมาก่อน
“หลี่อี้？！”
ตอนที่เห็นหลี่อี้เดินออกมาด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ หลี่สื้อผิงเลือดขึ้นหน้าทันที ดวงตาของเขาแดงก่ำ
เขาไม่ใช่คนโง่ สภาพของหลี่อี้ที่อยู่ตรงหน้า ถ้าเขาเดาไม่ได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็มีสมองเสียเปล่า
“หลี่สื้อผิง ฉันขอเตือนนาย อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม แฟนของนายกำลังจะตื่นแล้ว！”
เมื่อเห็นหลี่สื้อผิงมีท่าทีจะลงไม้ลงมือ หลี่อี้จึงพูดเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“มึงนอนกับซือหยวน?！” ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่สื้อผิงเต็มไปด้วยความโมโห เขากัดฟันกรอดจนเกิดเสียง เขาคิดไม่ถึ
