บทที่ 467 ฤทธิ์แอลกอฮอล์
“ได้ครับ！”
หลี่สื้อผิงเม้มกัดฟัน เขาหยิบยาสวรรค์มาจากมือของหลี่อี้ หลี่อี้พูดถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเขายังปฏิเสธ คืนนี้เขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา
“ถือว่านายคิดได้”
หลี่อี้ยิ้มแล้วตบไหล่หลี่สื้อผิงเบาๆ จากนั้นเดินออกไป
หลี่สื้อผิงเดินกลับไปที่ห้องเพรสซิเดนท์สูทด้วยความหนักใจ
หวางซือหยวนในเวลานี้ เธอถอดชุดเดรสกลางคืนผ้าซีทรูออกแล้ว เนื้อตัวของเธอ มีแค่ผ้าเช็ดตัวสีเหลืองอ่อนหนึ่งผืน ผิวขาวเนียนบริสุทธิ์เหมือนหิมะเผยออกมา
เมื่อเห็นหลี่สื้อผิงเดินเข้ามา ใบหน้าสวยๆของหวางซือหยวนแดงระเรื่อ
ถึงแม้เธอกับหลี่สื้อผิงจะเป็นแฟนกันมานานแล้ว แต่ครึ่งปีที่ผ่านมา เธอกับหลี่สื้อผิงทำเรื่องอย่างว่าน้อยครั้งมากจนใช้มือนับได้
“ไปอาบน้ำเถอะค่ะ อาบน้ำเสร็จแล้ว…..พวกเราเข้านอนกัน” น้ำเสียงของหวางซือหยวนมีความเขินอาย
หลี่สื้อผิงนิ่งเงิน มุมปากของเขาฝืนยิ้มออกมา ：“เรื่องอาบน้ำ ยังไม่รีบ”
“พวกเรา มาดื่มกันก่อนเถอะ”
หลี่สื้อผิงพูด พร้อมกับหยิบไวน์และแก้วไวน์สองใบออกมาจากตู้ไวน์
ในโรงแรมห้าดาวแบบนี้ ไวน์คือสิ่งที่มีในห้องอยู่แล้ว อีกทั้งระดับของไวน์ ไม่ใช่ทั่วไป
อย่างเช่นไวน์ที่อยู่ในมือของหลี่สื้อผิงในตอนนี้ คือไวน์แดงชาโตว์ลาฟิตที่มีชื่อเสียง ถึงแม้จะไม่ใช่ไวน์ในปี82ที่มีมูลค่า แต่ก็ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่
หลังจากเปิดขวดไวน์แล้วนั้น หลี่สื้อผิงรีบรินไวน์ลงบนแก้วไวน์ทั้งสองแก้วทันท
