ี จากนั้นใส่ยาสวรรค์ที่หลี่อี้มอบให้ลงไปในไวน์อย่างไม่มีร่องรอย เขาใส่เข้าไปในแก้วไวน์ จากนั้นยกไปตรงหน้าหวางซือหยวน
หวางซือหยวนไม่ได้คิดอะไรมาก เธอรับแก้วไวน์มาจากหลี่สื้อผิง
“สื้อผิง คุณว่าคนกระจอกอย่างเฉินเฟิง รู้จักฉู่ชีงฉือได้ยังไงคะ?” หลังจากรับแก้วไวน์มา หวางซือหยวนไม่ได้ดื่มทันที แต่กลับถามด้วยความอยากรู้
สิ่งที่เธอสงสัยที่สุดในวันนี้คือ เฉินเฟิงรู้จักกับคุณหนูฉู่ชีงฉือที่ร่ำรวยได้อย่างไร
“ผม…..ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลี่สื้อผิงส่ายหน้าด้วยความกระวนกระวาย เขาในเวลานี้ ไม่กล้าสบตาหวางซือหยวน
“ไม่รู้?” หวางซือหยวนมองหน้าหลี่สื้อผิงด้วยความสงสัย แล้วพูดขึ้นอย่างกะทันหัน：“หลี่สื้อผิง คุณมีอะไรปิดบังฉันใช่ไหมคะ?”
“ไม่มี!”
เหมือนจะคิดขึ้นมาได้ หลี่สื้อผิงเฉลียวฉลาดขึ้นมาทันที เขารีบฝืนยิ้มแล้วพูดขึ้น：“ซือหยวน คุณคิดอะไรอยู่ ผมจะมีเรื่องปิดบังคุณได้ยังไงครับ”
“ทางที่ดีที่สุดคือไม่มีนะคะ” หวางซือหยวนมองไปทางหลี่สื้อผิงด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากหลี่สื้อผิงเดินออกไป เห็นได้ชัดว่าเขาดูผิดปกติ
เธอดูออกว่าเขาผิดปกติ แต่ผิดปกติอย่างไรนั้น เธอกลับไม่สามารถพูดออกมาได้
เพราะความเชื่อใจในตัวหลี่สื้อผิง หวางซือหยวนจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เธอยกแก้วไวน์ขึ้นมา แล้วดื่มหมดในครั้งเดียว
หลังจากมองดูหวางซือหยวนดื่มไวน์แดงลงไปแล้วนั้น ในที่สุดหัวใจของหลี่สื้อผิง ก็วางใจลงมา
แต่สิ่งที่ตา
