มมานั้น คือความสับสนในใจที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้
“สื้อผิง ทำไมฉันถึงรู้สึกเวียนหัวคะ?” หลังจากดื่มไวน์แดงที่มียาสวรรค์ผสมลงไปไม่นาน หวางซือหยวนรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที
“คงเป็นเพราะค่าแอลกอฮอล์สูงมั้งครับ” หลี่สื้อผิงพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน “นอนพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”
ขณะที่พูด หลี่สื้อผิงวางมือลงบนหัวไหล่ของหวางซือหยวน กดหวางซือหยวนลงให้นอนราบ
เวลานี้ ใบหน้าสวยๆของหวางซือหยวนแสดงความใคร่ออกมา ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ เรียวขายาวคู่สวยขยับไปมาอย่างไม่อยู่นิ่ง
“สื้อผิง ฉันร้อนมากเลยค่ะ…..”
ริมฝีปากบางของหวางซือหยวน มีกลิ่นหอมฟุ้งออกมาอย่างต่อเนื่อง
ลมหายใจของเธอรดที่หน้าหลี่สื้อผิง ทำให้หัวใจของหลี่สื้อผิงลุ่มหลง ท้องน้อยของเขาร้อนขึ้นมา
ทว่าอย่างรวดเร็ว หลี่สื้อผิงเม้มกัดฟัน เก็บกลั้นความร้อนของท้องน้อยเอาไว้
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความไปหาหลี่อี้
หลังจากนั้นหนึ่งนาที ซงเต่าเฟิงที่สวมชุดคลุมอาบน้ำเดินยิ้มเข้ามาในห้อง
“คุณชายซงเต่า”
เมื่อเห็นซงเต่าเฟิง หลี่สื้อผิงก้มหน้าลงด้วยความเคารพไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
แต่ซงเต่าเฟิงกลับไม่สนใจมองหลี่สื้อผิงแม้แต่น้อย เวลานี้ สายตาของเขา ถูกท่าทีของหญิงงามบนเตียงดึงดูดไปหมดแล้ว
“เยี่ยมมาก”
ซงเต่าเฟิงเลียริมฝีปาก ไม่ปิดบังสายตาลามกของตนเองเอาไว้แม้แต่น้อย
เมื่อเห็นหลี่สื้อผิงยังคงมองดูตน ซงเต่าเฟิงผายมือขึ้นด้วยความรำคาญ：“ไสหัวไป”
“ครับ คุณชายซงเต
