อจัดการเอง”
“พ่อครับ แบบนี้……เฉินเฟิงคนนั้นคงไม่มาหาเรื่องผมหรอกใช่ไหมครับ?” หวู่เหวินโป๋ถามลองเชิง
“น่าจะไม่ เรื่องนี้ถือว่าลูกจัดการได้อย่างฉลาด ตอนที่ยอมรับผิดได้แสดงความจริงใจออกไปแล้ว ฝ่ายนั้นเห็นความจริงใจของลูก อีกทั้งไม่ได้มีความแค้นอะไรที่ไม่ได้ไม่สามารถหายโกรธได้ น่าจะไว้ชีวิตลูกแล้ว” หวู่เหวินเฉิงยิงพูดเสียงเรียบ ถึงแม้หวู่เหวินโป๋จะเป็นคนโง่ แต่ก็ไม่ได้โง่จนถึงไม่มียาอะไรมารักษาได้ ตอนที่รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาไม่สามารถจัดการได้นั้น ก็ได้ยอมรับผิดกับเฉินเฟิง อีกทั้งยังได้ให้ของตอบแทนเขาแล้ว
พูดให้น่าฟังหน่อยก็คือ รู้ว่าควรทำอะไรในเวลาที่ถูกต้อง พูดให้ไม่น่าฟังหน่อยก็คือ เป็นคนขี้กลัว！
แต่เพราะความขี้กลัวนี้ ทำให้รอดชีวิตกลับมา
“ขอบคุณครับพ่อ”
เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของหวู่เหวินเฉิงยิง หวู่เหวินโป๋จึงโล่งใจ
ตอนที่หวู่เหวินเฉิงยิงตรวจสอบประวัติของเฉินเฟิง ทางด้านซงเต่าเฟิงเองก็ไม่ได้ว่างเว้น
แทบจะตอนที่ออกมาจากคฤหาสน์ฉู่ ซงเต่าเฟิงก็ได้เอกสารข้อมูลของเฉินเฟิงแล้ว
เอกสารในมือเฉินเฟิง กับเอกสารในมือหวู่เหวินเฉิงยิงแทบจะเหมือนกัน เพียงแต่มีข้อมูลบางส่วนในเอกสารที่ซงเต่าเฟิงได้รับ อธิบายได้ละเอียดกว่าของหวู่เหวินเฉิงยิง
ภายในห้องเพรสซิเดนท์สูท ซงเต่าเฟิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาคือนายหน้ารายใหญ่หลี่อี้ เวลานี้หลี่อี้โค้งลำตัวลง มองดูซงเต่าเฟิงด้วยความป
