ฟิงกระตุกยิ้มมุมปาก
“ถูกต้องครับ” หลี่สื้อผิงพยักหน้า “คุณชายซงเต่า คุณน่าจะรู้นะครับ เฉินเฟิงเคยเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านมาก่อน”
“คุณชายซงเต่า คุณลองคิดดูสิครับ ผู้ชายปกติทั่วไป มีใครบ้างที่จะยอมลดศักดิ์ศรีของตนเองไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้าน”
“ตอนที่เฉินเฟิงเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านนั้น ฐานะของเขาในครอบครัวของฝ่ายหญิง แม้แต่สุนัขก็ยังเทียบไม่ได้”
“วันนี้เขายังหลอกลวงคุณอีกว่า ที่เขาไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านนั้น เป็นเพราะความรัก”
“นี่มันเรื่องตลกชัดๆ！”
“ถ้าเขาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเพราะความรักจริงๆ ทำไมเขาต้องหย่ากับภรรยาด้วย?”
ยิ่งพูดหลี่สื้อผิงก็ยิ่งมีอารมณ์ร่วม พูดจนน้ำลายกระเซ็นออกมา
“หลังจากที่มันหย่ากับภรรยา เขาก็อาศัยเส้นสายของพ่อตา ให้พ่อตาแนะนำเขามาที่เมืองจงไห่ มากอดขาพ่อของแฟนผม”
“มากอดขาพ่อของแฟนผมก็ช่างมันแล้ว เขายังมายุ่งกับแฟนผมอีก คุณชายซงเต่า คุณคิดว่า คนแบบนี้เป็นคนไร้ยางอายไหมครับ?”
แววตาของซงเต่าเฟิงคิดเล่นสนุก เขาไม่ได้เห็นด้วยกับหลี่สื้อผิง แต่กลับหันไปมองหวางซือหยวนที่อยู่ข้างๆหลี่สื้อผิงแทน
หวางซือหยวนในวันนี้ สวมชุดเดรสกลางคืนผ้าซีทรูสีดำ ชุดเดรสกลางคืนตัวนี้ ทำให้เนินอกและหุ่นอรชรของเธอเผยออกมา
โดยเฉพาะเนินอกอวบอิ่มสีขาวคู่นั้น ภายใต้แสงไฟ เหมือนผุดที่ออกมาจากชุดเดรสกลางคืนอย่างไรอย่างนั้น
