่จัดอยู่ในอันดับสูงสุดของโลก
แม้แต่ประมุขของประเทศเล็กๆ ยังไม่สามารถเทียบกับเขาได้
หลี่สื้อผิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขาเริ่มพูดก่อน：“คุณชายซงเต่า คุณเรียกตัวผมมา……”
“แกรู้จักกับเฉินเฟิง?”
ยังไม่รอให้หลี่สื้อผิงพูดจบ ซงเต่าเฟิงพูดแทรกหลี่สื้อผิงขึ้นมาก่อน
“รู้จักครับ”
หลี่สื้อผิงพยักหน้า แต่ในใจของเขากลับรู้สึกสงสัย คนที่ยิ่งใหญ่อย่างซงเต่าเฟิง ทำไมต้องสนใจคนธรรมดาๆเป็นมดตัวเล็กๆอย่างเฉินเฟิงด้วย
“พวกแกเป็นอะไรกัน?” ซงเต่าเฟิงถามต่อ
“พวกเรา…..เฉินเฟิงเป็นลูกน้องของผมครับ” หลังจากคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลี่สื้อผิงพูดด้วยความระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะรู้ว่าซงเต่าเฟิงมาเพื่อจุดประสงค์ใด เขาไม่สามารถพูดจาเหลวไหลได้
“ลูกน้อง?” ซงเต่าเฟิงขมวดคิ้วเป็นปม ตามด้วยเงยหน้าขึ้น เขาจ้องมองไปที่หลี่สื้อผิง：“แกรู้สึกว่า เฉินเฟิงเป็นคนยังไง?”
“เขา…..”
หลี่สื้อผิงกระวนกระวายเล็กน้อย จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เข้าใจ ซงเต่าเฟิงกับเฉินเฟิงเป็นมิตรหรือเป็นศัตรูกันแน่
หลี่สื้อผิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลี่อี้ คล้ายกำลังร้องขอความช่วยเหลือ แต่หลี่อี้กลับไม่สนใจ ไม่ใบ้ให้หลี่สื้อผิงรู้แม้แต่น้อย
“ไม่ต้องกลัว พูดสิ่งที่นายคิดจากใจจริงออกมาได้เลย” ซงเต่าเฟิงคลายยิ้มบางๆ
“ครับ คุณชายซงเต่า” หลี่สื้อผิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
แล้วพูดขึ้น：“ผมรู้สึกว่า เฉินเฟิงเป็นคนต่ำต้อยที่มุ่งหวังเอากำไรและไม่มียางอาย”
“คนต่ำต้อย?” ซงเต่าเ
