ันไปมองหลี่เล่อ ในเมื่อได้รับผลประโยชน์มาเต็มเปี่ยมขนาดนี้แล้ว ก็ควรจะที่กลับ เพราะถึงอย่างไรตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถึงแม้วิลล่าหลังนี้ ตอนนี้จะกลายเป็นของเขาแล้ว แต่เขาไม่อยากพักในห้องที่หวู่เหวินโป๋เคยพัก อย่างน้อยๆก็ควรที่จะจัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อน
“พี่เฟิง ปืนสองกระบอกนี้……”
เวลานี้ หลี่เล่อหยิบปืนออกมาสองกระบอก เมื่อกี้หลังจากที่เฉินเฟิงจัดการชายฉกรรจ์ชุดดำทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วนั้น เพื่อที่จะป้องกันไม่ไม่ให้เกิดอันตราย เขาจึงเก็บปืนของทั้งสองคนไว้ที่ตนเอง
ตอนนี้จะไปแล้ว เขาไม่สามารถพกปืนกลับไปได้ แต่การเอาคืนให้หวังเปียว ก็ดูไม่ใช่เรื่อง
“เอามาให้ฉัน”
เฉินเฟิงยื่นมือออกไป เขาหยิบปืนสองกระบอกจากมือหลี่เล่อ
จากนั้นฝ่ามือของเขาประสานเข้าด้วยกัน หยิบปืนที่ทำมาจากเหล็ก ราวกับเป็นปืนของเล่น ปืนค่อยๆเปลี่ยนรูปทรง จากนั้นเสียงแสบแก้วหูก็ดังขึ้น ปืนทั้งสองกระบอกความเร็วนั้นสามารถมองเห็นได้ด้วยตา กลายเป็นเหล็กสองอันกระแทกเข้าด้วยกัน
ภาพนี้ ทำให้หวู่เหวินโป๋ หวังทาวและหวังเปียวตกใจจนลูกตาแทบถลนออกมา
หวู่เหวินโป๋สูดลมหายใจเข้า เรื่องมาถึงขั้นนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ทำไมหวังเปียวเอาปืนไปด้วยแต่กลับแพ้
ต่อหน้าคนที่ไม่ใช่มนุษย์ ต่อให้หวังเปียวเอาปืนแก็ตลิงก็ไม่มีประโยชน์
ทิ้งเหล็กทั้งสองก้อนทิ้งไปด้านหลัง เฉินเฟิงปรบมือ หันไปมองหลี่เล่อ พูดขึ้น：“ไปกันเถอะ”
หลี่เล่อดึงสติตนเองกลับมาจากค
